"Bu gözleri son kez açtım. Ne yazık ki artık güneşi göremeyecekler. Kalın ve aşılmaz sis bulutu onları kapladı. Evet, yas tut ey doğa! Çocuğun, dostun, aşığın gidiyor!"...
Sabahları uyanıp parıldayan güneşi gördüğümde, "Al işte yine cenneti andıran bir gün ve yine insanlar bunu mahvedecekler" diye düşünmekten kendimi alıkoyamıyorum.