... Ama cazibesi yine de çok güçlüydü. Kaldım.
Tesadüfen bana baktığında bakışlarımı yere doğru kaçırıyordum, ama içimden tek bir söz arzusuyla yanıp tutuşuyordum.
Belki de sonuncusuna doğru, ölüme doğru, savrulmanın baş döndürücü sarhoşluğunu hissediyordum.
Onun karşısında utanmam, çünkü o beni anlar.
"... Ama bazen de korkunç düşüncesiz olabiliyor; bana acı vermekten âdeta zevk alıyor. İşte o anlarda Harry, tüm ruhumu ona paltosuna taktığı bir çiçek, güzelliğine güzellik katarak kibrini okşayan bir süs ya da kullanılıp atılan bir yaz aksesuarı muamelesi yapan birine verdiğimi anlıyorum."
