Adam veya kadın; kendi olamadığı, başaramadığı ne varsa, bunları çocuğundan bekler. Bizde bir çocuğu "çocuk" olarak sevmek diye bir şey yoktur.
(...)
En çok çocukluğumda mutluydum.
Bir kitabı okurken geçen iki saatin ömrümün birçok senelerinden daha dolu, daha ehemmiyetli olduğunu fark edince insan hayatının ürkütücü hiçliğini düşünür ve yeis içinde kalırdım.
Zaten küçüklüğümden beri saadeti israf etmekten korkar, bir kısmını ilerisi için saklamak isterdim... Bu hal gerçi birçok fırsatları kaçırmama sebep olurdu, fakat fazlasını isteyerek talihimi ürkütmekten her zaman çekinirdim.