Sonunun nasıl biteceğini bilerek okuduğum ikinci kitap serisi Emare oldu. Ve evet, kötü sonlu kitapları okumak bana huzur veriyor; her ne kadar ruhum acıyla kitabı okusa da. Belki de gerçekleri anımsattıkları içindir. Ölümü bana hatırlatan ve iliklerime kadar hissettiğim karakter Korel Erezli.
Geçmişinin izlerine emare deyip hem bedeninde hem ruhunda taşıyan kül adam.
Geçmişimiz ateşimizdir, kül olan ise ruhlarımız.
Çünkü Korel yanmıştı, o emarelerle doluydu. Benim ise ruhum yanmıştı. Belki de bu sebeptendir Korel Erezli'ye bu kadar takılı kalmam. Acı çekmek bir gerçek ve biz acı çekmeye mahkum varlıklarız; bazı acıların sebebi başkalarının intikamı olsa bile. Kendimi hep değersiz hissettim bu hayatta. Korel Erezli’yi okuduktan sonra bu duyguyu iliklerime kadar bir kez daha hissettim. Hayatta hiç anlaşılamadım ve hep unutuldum. Bir zaman sonra umurumda olmadı fakat Korel Erezli, öldüğümde unutulmanın korkusunu içime yerleştiren bir karakter oldu. Bunu uzunca düşündüm. Huzur verici aslında. Fakat karşımızdaki kişi emarelerimizin sahibiyse bu iyi bir düşünce değildi. Çünkü bazı izlerimiz emare olabilirmiş, bizim için bir armağan haline gelebilirmiş. Korel, Korel Erezli, Korel Ergendo Erezli.. Emarelerle kaplı olan kül adam.
Bir esinti hissettim ensemde.
Peki, kalbimiz kıyametimiz midir?
Vedalarla,
Korel E. Erezli
02.08.17