Çocukluktan itibaren kendiliğinden kurulmuş olan ya da sonradan kurduğum her bağ gönlümde patladı. Öyle böyle mesafe koydum ve tamamen kendimden ibaret oldum tabi ki desteklerini o zamanlarda hiç görememiş ve okuyamamış olan Yaratanla. 🤍🌻
Kaldıramayacağından daha fazlasını yük olarak koymam tarzındaki sözü vardı. Kendisi yük demiş ya da öyle çevrilmiş belki bilmiyorum ama O'nda hazineden başka bir şey yok. Tabi sonradan fark ediyorduk o ayrı.
O' ndan bir hazine geldi. Layık görmesine sevinsem de layıkıyla bakamamaktan korktum. Bir de malum imtihan yeri ya, bazen o güzel şeyler bizi O' ndan uzaklaştırabilirdi.
Neredeyse her şeyi ona devrediyorum çünkü ona koşulsuz güveniyorum. Ve hata yapmaya meyilli olan da benken hiç de garip gelmiyordur. (:
Bir de düşünmek istedim.
"Ya bu hazine ile senden uzaklaşırsam, sana ve yardımına tutunacağım. Anca o şekilde kabul edebilirim. Ayrıca uzaklaştırmadan, uzaklaştırabilecek olduğu an benden al. Çünkü benim için en değerli hazine sana yakın olmak ve sana varmak. Evet en çok istediğim şeylerden birisi ama hiçbir şeyi varmaktan daha çok istemiyorum. Beni sana daha da yakınlaştıracak kişilere, olaylara, hazinelere vs. açığım ama gerisine kapalıyım. Ve hayatımda senden uzaklaştırıyor gibi görünen şeyler varsa onları yakınlaşmaya dönüştür.
Hazineden korkuyorum açıkçası, ne yaparım, nasıl yaparım, karşıma ne çıkar, nasıl baş ederim vs. aşırı gibi geldi.
Acaba gözünde beni fazla büyütmüş olabilir misin? Belki de korkmamam lazımdı ama bilmediğim şeyden korktum. Bir de olay sensin: Alıp da hakkını verememek ya da emanete doğru düzgün sahip çıkamamak olmaz.
Desteğinle cesaret bulabilirim. Öbür şekilde sen veriyor olsan da kabul edemem. Altından kalkamayacağım bir şeyi alamam. Bu ihanet sayılır. Kendime yakıştırmam.
Ve teslimiyet %100