Aysel Allahverdiyeva
@Aysel1995
Layla, Xocalım, layla
Duz basdılar yarana,
Layla, Xocalım, layla.
Düşdün gülləbarana,
Layla, Xocalım layla
Namərdi kim çağırdı?
Göydən ölüm yağırdı.
Dilnən demək ağırdı,
Layla, Xocalım layla.
Daş üstə daşmı qaldı,
Salamat başmı qaldı,
Gözümdə yaşmı qaldı,
Layla, Xocalım layla.
Qaçdı Novruzun tamı,
Kimdi yandıran şamı?
Yas elədin bayramı,
Layla, Xocalım layla
Dərdin kimi acı yox,
Ağrı var, əlacı yox.
Ağlamağa bacı yox,
Layla, Xocalım layla.
Hisdi, pasdı, qurumdu,
Tüstü burum-burumdu.
Hər tərəf uçurumdu
İnsanlar bir anlasaydı ki, insanı yalnızlaştıran onların kendileridir sorunlar çözülmüş olurdu. Yalnız kalıp göz yaşları içinde yalnızlığını kendi içinde haykırmak insan varlığının huzurla huzursuzluk arasında kaldığı yerdir. Ya kendine kendin huzur vereceksin, ya da sana huzursuzluk yaşattıran sebebleri kendileri ile yalnız burakacaksın. İşte o zaman kararın net olacak. Esasında ne istediyini anlayacaksın.
İki şey ruhumuzu karartır: Konuşacakken susmak, susacakken konuşmak. İnsan zamanla kendini keşf etdiyini, anladığını düşünür. Evet sadece düşünür, lakin öyle bir şeyler yaşanır ki, şaşırır kalırsın, ne yapacağını bilmessin. Bakın işte o zaman psikoterapistler yardıma gelir.Onun için çok zaman tek başımıza değilde, birinin yardımıyla sorunlarımızı çözmemizde pratikdir.
