Dağınık her yer dağınık...
Üstümüz, başımız, ruhumuz ve aklımız.
Sanki bir yerde unuttuğumuz benliğimiz,
Dağınık her halimiz.
Bulmak için savaştığımız kimliğimiz,
Kaybolmuş kendimi ararken gördüğüm hayat dağınık...
Barav Mirkan
Tanımaya başlıyorum kendimi. Ben yokum.
Olmak istediğimle başkalarının gözündeki ben arasındaki boşluğum ben.
Ya da o boşluğun yarısı, Çünkü orada da hayat var...
Sonunda ben oyum işte...
Işığı söndür, kapıyı kapa, son ve koridorda terliklerini sürüklemeye.
Rahat bırak beni odamda tek başıma.
Aşağılık bir yer bu dünya...