Reklam
Edebiyatın sapkın çocukları
“Kadın hamile.
Bebek erkekmiş.
Aile mutlu, çok mutlu.
Bunu üstelik o erkekleri doğuran biz kadınlar yapıyoruz kendimizi değersizleştirip vurulunca da neden böyle oldu diyoruz .. tebrikler👏👏
Erkek kadına dedi ki:
-Seni seviyorum,
ama nasıl,
avuçlarımda camdan bir şey gibi kalbimi sıkıp
parmaklarımı kanatarak
kırasıya
çıldırasıya...
Erkek kadına dedi ki:
- Seni seviyorum,
ama nasıl?
kilometrelerce derin, kilometrelerce dümdüz,
yüzde yüz, yüzde bin beşyüz
yüzde hudutsuz kere yüz...
Kadın erkeğe dedi ki:
- Baktım
dudağımla, yüreğimle, kafamla;
severek, korkarak, eğilerek,
dudağına, yüreğine, kafana.
Şimdi ne söylüyorsam
karanlıkta bir fısıltı gibi sen öğrettin bana...
Ve artık
biliyorum:
Toprağın
Yüzü güneşli bir ana gibi
En son, en güzel çocuğunu emzirdiğini...
Fakat neyleyim
saçlarım dolanmış
ölmekte olanın parmaklarına
başımı kurtarmam kâbil
değil!
Sen
yürümelisin,
yeni doğan çocuğun
gözlerine bakarak...
Sen
yürümelisin,
beni bırakarak...
Kadın sustu.
SARILDILAR
Bir kitap düştü yere...
Kapandı bir pencere...
AYRILDILAR...
Yalnızlık;
Huxley: Farklıysan yalnızlığa mahkumsun
Kafka: Mutluluktur
Dostoyevski: Her şeyin farkında olmaktır
Virginia Woolf: Sevmektir
S. Plath: Kendi içinde yuvarlanmaktır
Pavese: Geçmişe özlemdir
Marquez: Başkalarıdır
Schopenhauer: Özgürlüktür
Sizce yalnızlık nedir?
korku, nesrin'sizliktir benim için. en büyük korkum hatta.
