Beyza salman
@Beyzaaa60
15 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Bir kitabı bitirdim ama aslında bir aynaya baktım…
Mahir İz’in öğrencilerine olan ilgisini okurken içimde şu soru büyüdü:
Biz evimizde çocuklarımıza ne kadar gerçekten “değer” veriyoruz?
Onları duyuyor muyuz, yoksa sadece konuşmalarını mı bekliyoruz?
Onları anlıyor muyuz, yoksa sadece yönlendiriyor muyuz?
Mahir İz, öğrencilerine sadece bilgi vermemiş; onları görmüş, önemsemiş, kalplerine dokunmuş.
Ve düşündüm… Eğer biz de çocuklarımıza böyle yaklaşabilsek, kim bilir nasıl insanlar yetişir?
Belki de mesele büyük şeyler değil.
Biraz daha dinlemek, biraz daha anlamaya çalışmak…
Çünkü bir çocuğun kalbine dokunmak, aslında bir geleceğe dokunmaktır.
Beklentimin çok çok altında
Bu kitabı okurken ciddi bir hayal kırıklığı yaşadım. Anlatılanların büyük kısmı tarihî bir dayanağa veya güvenilir kaynaklara dayanmıyor; aksine ejderha, aslan, yılan gibi unsurlarla süslenmiş menkıbeler ön plana çıkarılmış. Bu durum kitabı bilgi veren bir eser olmaktan çıkarıp, daha çok halk arasında anlatılagelen efsanelerin derlemesi hâline getiriyor. Anlatımın bu kadar abartılı ve gerçeklikten uzak olması, içeriğe güven duymayı zorlaştırıyor. Güçlü bir sunum ve anlatım diliyle etkileyici gösterilmeye çalışılmış olsa da, içerik açısından beklentimi karşılamadı ve bana oldukça yüzeysel geldi.
Uzun zamandır yüreğime dokunan bir kitap okumamıştım
Kitabı bitirdiğimde ağladığım şey hikâye değildi; iki yıl önce yarım kalan cümlelerimdi.
Ben bu kitabı okurken bir hikâyenin sonuna gelmedim.
Ben, bir dostumla yarım kalmış konuşmalarımın sonuna çarptım.
Söylenememiş sözler, ertelenmiş buluşmalar,
“sonra anlatırım” deyip hiç anlatılamayan şeyler gelip karşıma oturdu.
Ağladığım şey ölüm de değildi.
Çünkü ölüm bir an.
Ama yarım kalan cümleler her gün yeniden başlıyor.
Bu kitap bana şunu hatırlattı:
Bazı insanlar gittikten sonra bile konuşma bitmez.
Sadece tek taraflı devam eder.
İçimizden konuşuruz, cevap alamayacağımızı bile bile.
Ve insan en çok da şuna ağlar:
O cümleleri tamamlasaydım belki hiçbir şey değişmeyecekti…
Ama içimde bu kadar ağır kalmayacaktı.
O yüzden gözyaşlarım hikâyeye değil,
Geri alınamayan ana.
Ertelenmiş sevgiye.
“Bir gün mutlaka” denilen ama gelmeyen güne.
Mekanın cennet olsun Serpil ablam…
İnsan sadece “istemekle” yaşayamaz, “katlanmayı” ve “yerleşmeyi” de öğrenmek zorundadır. Tutku yakar, anlam ise taşır.
Toplum, bir kadını yaşarken paramparça eder; öldükten sonra da ona kısa bir sessizlikten fazlasını vermez.
İyi olmak yetmez. Güçsüzsen, farklıysan ya da korunmasızsan, hayat seni affetmez.
Merhametle zulmün birbirine karıştığı çok gri bir an bırakıyor insanda. George’un yaptığı şey doğru mu, kaçınılmaz mı… İşte kitap bittikten sonra bile insanın içini kurcalayan asıl soru bu.
