Oysa o kadar güzeldi ki, Mimozlarin altın sarısı çiçekleri, yuvarlak hatlı portakal ağaçlarının sonsuza kadar uzandığı ıssız ve bakir cennetler... Uzaklarda bir yerde, kırmızı topraktan adeta hançerlenmiş gibi fışkıran masmavi nergislerin ortasında, süt kadar beyaz ve pürüzsüz bir evin aldatıcı serinliği hissediliyordu....
Tanrı dünyayı ve dünyadaki herşeyi yarattı, ama hiçbir şeyin adını koymadı. İncelik gösterip sustu ve evreni varoluşun salt ve çıplak ışığında parlamaya bıraktı. Böylece yığınca adsız şeyi insanın insafına bıraktı ; insanoğlu ise kilin uyuşukluğundan sıyrılır sıyrılmaz çevresinde ne var ne yoksa adlandırmaya başladı. Bu adlar herşeyi bir kil tabakasıyla örttü ve ona gölge vurdu.