Hüseyin Cahit
@CahitH
192 okur puanı
Şubat 2019 tarihinde katıldı
O kadar hevesliyiz ki kendimize hastalıklar beğenmeye, ilaçlar yutmaya, sonra başka hastalıklar ve başka ilaçlar bulmaya, bu döngü içinde plastik meşgalelerle uğraşıp kendi özümüzden uzaklaşmaya... O kadar meraklıyız ki kendimizi aşağılamaya, hor görmeye, sonra tüm bunlara aşağılık kompleksi ya da özgüven problemi demeye. Kullandığımız dil bile sorun fışkırıyor adeta. Oysa başlangıçlara çok dikkat etmeli. Gün doğumlarına, seher vakitlerine, ağızdan çıkan kelimelere, zihindeki düşüncelere, karşılaşılan hadiselere.
"Aleme yükseliş, insanın kendisine ait bilgiye vakıf olmasıyla gerçekleşebilir, diyor (Yalçın) Çetinkaya ve "İnsanların kitap okumaları, mûsikî dinlemeleri, eğlenmek istemenin ötesinde birtakım arayışlardan kaynaklanmaktadır," sözüyle gözden kaçan hayati bir noktaya temas ederek Ernst Fischer'ın Sanatın Gerekliliği kitabından bir söze dikkat çekiyor: "Belki de kendini aşmak istiyor insan. Tüm bir insan olmak istiyor, istiyor ki 'benliğinden ötede, kendi dışında ama gene de kendi için vazgeçilmez bir şeyin parçası olsun.”
Mûsíki, gördüğümüz/yaşadığımız dünya ile görünmeyen/ yaşanmayan hakikat arasındaki dengeyi kurması sebebiyle, insanı ahenk noktasında bilinçlendirir. Bu kâinatın mükemmel bir ahengi olduğunu, insanın bu ahenge bütün ruhuyla, farkında olarak katıldığında, idrak sahibi olmaya bir adım daha yaklaştığını fark ettiren hem rehber hem de yoldaş bir sanattır mûsikî.