Başlattığı gün mektebe, duydum ki, diyordu,
rahmetli babam: «âdem olur oğlum ilerde.»
annemse, oturmuş, paşalıklar kuruyordu...
âdemliği geçtik! paşalık olsun, o nerde?
âmâli tezâd üzre giderken ebeveynin,
hep böyle harâb olmada etfâl ara yerde!
Sebahattin Ali bu romanında şunu diyebilirim ki Türk edebiyatının benim neznimde Stefan Zweig'i olmuştur. Mükemmel bir olay örgüsü, anlatım ve kurgu.. kitabın sonunda gerçek hayattan alıntıdır yazsa tereddüt etmeden inanırım. Sebahattin Ali Nur içinde yat üstad böyle bir eseri yazıp bize tattırdığın için sana minnettarım...