Eylül Beren
@Eyllberen
ilk emri yerine getiriyor.
Şu anda okuduğu kitap
Orwell şunu söyler:
İşkence beden için değildir yalnızca.
Gerçeği inkâr ettirmek içindir.
2+2=5 demek,
matematik hatası değildir.
Aklın teslimiyetidir.
Ömer’in trajedisi kötü biri olması değil.
Kendini tanımaya yanaşmaması.
Yanlışını kabul etse büyüyecek.
Ama o, açıklama üretmeyi seçiyor.
İrade eksikliği çoğu zaman bir anda olmaz.
Küçük ertelemelerle başlar.
Bir gün susarsın.
Bir gün “boş ver” dersin.
Bir gün sorumluluğu başkasına bırakırsın.
Sonra karakter dediğin şey aşınır.Hakikati görmek cesaret ister.
Çünkü gördüğün anda sorumlu olursun.
İnsan çoğu zaman kötü değildir.
Ama konforunu kaybetmemek için gerçeği eğip büker.
O eğip bükme alışkanlığa dönüşür.
Alışkanlık karaktere.
Belki de “şeytan” dediğimiz,
kendimizi ciddiye almama rahatlığıdır.
Kuyucak küçük yerdir, zaten kötülük için büyük şehre de gerek yoktur. Yusuf için üzülürüz çünkü kötü değildir o ama iyiliği de dünyaya uyduramaz. Beni rahatsız eden de bu, seviyor ama harekete geçmiyor. Haksızlığı görüyor ama bir direniş göstermiyor. Öfkesini içinde büyütüyor, sonra bir patlamayla her şeyi yakıyor. Bu kahramanlık değil ki, kontrolsüzlük... Beni rahatsız eden de bu. Yusuf iyi biri ama bir eylemi yok. Hep geç kalıyor. Hep 'olmuş'tan sonra konuşuyor. Yusuf bana hep şunu gösterdi, ne olmak istemediğimi.
