İçinde bir şeyler zedelenmişti. Ve yaralanan biri için bu tavır artık sadece savunmaydı; yanına yaklaşılmasına izin vermeyen, çünkü acı çeken bir insanın savunması.
Kalbim çok sıkılıyor. Kalbinin yerini içindeki sıkıntının ağırlığından saptadı. Doktorlar diye düşündü, onlar da böyle yapıyor, ağrıya bakıp kalbi buluyor. Herkesin kalbi başka yerde atıyor. Herkesin kalbi başka yerde ağrıyor.
Ne de olsa gelmiyorlar işte. Sahi gelmeyen kim, kim bilir. Kimi beklediğini çoktan unutmuş olabilir. Tek kişi mi acaba, kalabalıklar mı yoksa?
Tek bildiği şu: Bunca zaman gelmeyen artık hiç gelmez. Gelecek olan zaten o kadar bekletmez. O zaman... O zaman... Bu kapı neden açık?