Busra
@Geceucotuz
13 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
Kitaplar bir şekilde, hayata demir atmasına yarayan ağırlık görevi görüyorlardı çünkü kitapların bir sonu vardı. Mutlu bir sonları olup olmaması önemli değildi, sonuçta bu onun her gün meşgul olduğu olayların sahip olmadığı bir ayrıcalıktı. Ayrıca kitaplar, zihninde kurbanlardan kalan boşluğu doldurdukları için sessizliğin antikoru gibiydiler. Fakat en önemlisi de onun için bir kaçış olmalarıydı. Kitaplar onun kaybolma şekliydi. Okumaya gömülüyordu ve her şey -kendisi de dâhil her şey- kaybolup gidiyordu. Kitaplarda herhangi biri olabiliyordu. Ve bu da sonuçta hiç kimse olmak anlamına geliyordu.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Singer kendi labirentine hapsolmuştu; labirentten çıkamıyordu, çıkmak da istemiyordu, belki de çıkamayacağını bildiği için.
Bir gün umutlanırsın, ertesi gün bir de bakarsın, bütün umutların uçup gitmiş. İnsan çıldırır…
