İnsanı anlatmak değil, susmak yorar.
İnsanı yaşamak değil, gizlemek yorar.
İnsanı yol değil, kalmak yorar.
.
.
.
.
.
.
Giderken kızdığımız şeyler nasılda anlamını yitiriyor. Geriye sadece hüznü kalıyor mazinin. Avuçlarımızda tuttuğumuz mazinin tozuyla el sallıyoruz birbirimize.
Havaya karışan hislerimiz, sevinçlerimiz, kederlerimizle yıkanıyor yolculuklarımız. Sesi hiç dinmiyor kulaklarımız da büyüyüp kalbimiz de çağlayan o anne duaları.
Herkez bir hoşçakal kadar yalnız... Herkez bir veda kadar kimsesiz duruyor kapısında zamanın....🍂
Asıl mekan yüreğimizle yaşadığımız yerdi.
