En son kendinizi, hayattaki amacınızı düşünmeye ne zaman zorladınız?
Uzun yıllar geçti böyle bir şey düşünmeyeli. Ne zaman bu soru bir yerde önüme çıksa geriliyorum. Çünkü ben kesinlikle hedefsiz bir insanım. Çok şeye ilgi duyuyor olabilirim ama asla hedef koymadım. Hep sorarlar 5 yıl sonra kendini nerede görüyorsun diye. Ben son on yıldır kendimi hep aynı durumda görüyorum. Önceki değişiklikler benim idealistliğim değildi. Her öğrenci gibi okula gittim biraz çalıştım üniversite okudum sonra da işe girmem gerekti girdim. Akışa uydum. Hırs bana uğramadı hiç. O yüzden hayal kırıklığımda olmadı bugüne kadar. İnsanlar beni hayal kırıklığına uğrattığı zaman önce şoka girerim ama çabuk kabullenirim. Onun kalitesi tercihi derim her zaman. Liseden bir dolu arkadaşım yok, üniversiteden de. Kimseyi peşimde sürüklemem, sürüklenmem de. Kalan kalıyor. Benim hayatım öyle bir kalbur işte. Beni zehirleyen şeylerden hep kaçarım. Aniden gelir bu his. O yüzden konfor alanımda yaşamaya çalışıyorum. Biliyorum yanlış olduğunu. Ama olmuyordu denedim onu da. Ben uzun süre hoş göremiyorum, gözümü kapatmam kabil olmuyor bazı şeylere. Tercihim çok sorgulanıyor. Kapasitemi mahvettiğimi söyleyenler çok. Tek bir amacım var benim. Ruhum yara alsın istemiyorum. Dünyanın neye ihtiyacı var bilmiyorum ama benim tek ihtiyacım huzurdu. Bunu keşfettiğim günden beri zararsız olmaya hatta görünmez olmaya çalışıyorum. Ben fırtına olduğumda karşımda dağ olmadı insanlar. Öyleyse ben de kendimi bu şekilde korumaya alabilirim.
Kitap çok faydalı kısa vadede.
Uygulama kitabı olmuş hakikaten de. Uygulanabilir şeyler var herkes için.