İnsan, çok sevdiği birini kaybettikten sonra asla alışmıyor. Alışamıyor. İlk andaki o bıçak gibi acı, zamanla köreliyor belki, ama yerine daha soğuk, daha kalıcı, daha çaresiz bir şey yerleşiyor: onu bir daha asla göremeyecek olmanın kesinliğiyle dinmek bilmeyen, sessiz bir özlem.