Merve
@Huma_Piraye
19 okur puanı
Nisan 2021 tarihinde katıldı
Öncelikle kitap güzeldi. En az bir kere okunması gerektiğini düşündüğüm bir eser. Fakat okurken göz ardı edilmemesi gerekilen hususlar var. Bir kere 
Victor Hugo ile bizim ölüme bakış açımız bir olamaz. Bunu bilerek okumalıyız. Yazarımız kitapta ölümü; çok kasvetli ve korkunç bir hâl üzre tasvir etmiş. Hâlbuki ne demiş Üstâd Necip Fâzıl:
''O demde ki, perdeler kalkar, perdeler iner,
Azrârile ''hoşgeldin!'' diyebilmekte hüner...''
''Kapı kapı bu yolun son kapısı ölümse;
Her kapıda ağlayıp o kapıda gülümse!''
''Öleceğiz; müjdeler olsun, müjdeler olsun!
Ölümü de öldüren Rabbe secdeler olsun!''
''Ölüm güzel şey; budur perde ardından haber...
Hiç güzel olmasaydı ölür müydü Peygamber?..''
Necip Fazıl Kısakürek 
Çile (sayfa: 150, 151, 152, 153)
Yanii demem o ki biz ölümü; bir kurtuluş, bir zafer, bir sevinç kaynağı olarak görürüz her ne kadar acılı bir şey olsa da. Tabii ki yazar salt ölümü eleştirip, korkutmuyor. Aslında o, doğal ölümün tarafcısı, yanii idama götürülmenin eleştirisini yapıyor. Ona göre kişi ne günah işlerse işlesin, şu an ki hukuk kurallarıylada mevcut olan hapis tercih edilmelidir. Tabii ki kitaptan çıkarabileceğimiz çok farklı eleştirilerde var. Mesela; bir yerde insanların başkalarının ölümünü müthiş bir merakla ve coşkuyla karşılayıp, beklemelerini eleştiriyor ''Ah! Sırtlan çığlıkları atan iğrenç halk.'' diyerek. Giyotin'in ne kadar korkunç olduğundan bahsediyor bir yerde. İdam mahkumunun meydana getirtilip, yüzlerce insanın gözleri önünde öldürülmesi ve bu yüzden mahkum edilenin yalnızca suçu işleyenin değil geride kalan yakınlarınında oluşu. Bir aristokrat için geri çekilen kararların halktan biri için söz konusu olmaması. Kısacası bir çok eleştirisinde haklı olabilir fakat idama karşı çıkma düşüncesine karşıyım. Eğri oturup doğru konuşalım bugün tecavüzcülerin,
Victor Hugo ile bizim ölüme bakış açımız bir olamaz. Bunu bilerek okumalıyız. Yazarımız kitapta ölümü; çok kasvetli ve korkunç bir hâl üzre tasvir etmiş. Hâlbuki ne demiş Üstâd Necip Fâzıl:
''O demde ki, perdeler kalkar, perdeler iner,
Azrârile ''hoşgeldin!'' diyebilmekte hüner...''
''Kapı kapı bu yolun son kapısı ölümse;
Her kapıda ağlayıp o kapıda gülümse!''
''Öleceğiz; müjdeler olsun, müjdeler olsun!
Ölümü de öldüren Rabbe secdeler olsun!''
''Ölüm güzel şey; budur perde ardından haber...
Hiç güzel olmasaydı ölür müydü Peygamber?..''
Necip Fazıl Kısakürek Çile (sayfa: 150, 151, 152, 153)
Yanii demem o ki biz ölümü; bir kurtuluş, bir zafer, bir sevinç kaynağı olarak görürüz her ne kadar acılı bir şey olsa da. Tabii ki yazar salt ölümü eleştirip, korkutmuyor. Aslında o, doğal ölümün tarafcısı, yanii idama götürülmenin eleştirisini yapıyor. Ona göre kişi ne günah işlerse işlesin, şu an ki hukuk kurallarıylada mevcut olan hapis tercih edilmelidir. Tabii ki kitaptan çıkarabileceğimiz çok farklı eleştirilerde var. Mesela; bir yerde insanların başkalarının ölümünü müthiş bir merakla ve coşkuyla karşılayıp, beklemelerini eleştiriyor ''Ah! Sırtlan çığlıkları atan iğrenç halk.'' diyerek. Giyotin'in ne kadar korkunç olduğundan bahsediyor bir yerde. İdam mahkumunun meydana getirtilip, yüzlerce insanın gözleri önünde öldürülmesi ve bu yüzden mahkum edilenin yalnızca suçu işleyenin değil geride kalan yakınlarınında oluşu. Bir aristokrat için geri çekilen kararların halktan biri için söz konusu olmaması. Kısacası bir çok eleştirisinde haklı olabilir fakat idama karşı çıkma düşüncesine karşıyım. Eğri oturup doğru konuşalım bugün tecavüzcülerin,
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
İncelemeyi yapmak bu vakte nasip oldu.Edebiyat
Romana ilk başladığımda "acaba bu roman fazla mı abartılıyor?" demeden geçemedim kendi içimden. Şu an ki durumda gördüğüm şey; tümüyle yanıldığım. Bunu lâf cambazlığı olsun diye söylemiyorum ama Tutunamayanlar'a tutunmakta güçlük çektiğimi itiraf etmeyelim. Yarım bırakmayı düşündüğüm anlar da oldu. Fakat bütün zorluğuna rağmen kitabı bir türlü elimden bırakamıyordum. Kitap içine çekiyor insanı. Kitabın zor olmasının nedenleri; sadece anlaşılması güç paragraflar, uzun, yorucu ve zor betimlemeler kullanması veya kitabın kalın olması değildi. Bütün bunların yanı sıra belli bir yerden sonra gâyet anlaşılır cümleler kurulmuştu. Fakat buna rağmen, kullanılan cümleler dakikalarca düşündürebiliyordu insanı, işte asıl yorgunluk buradan geliyordu. Okudukça düşünüyor, düşündükçe okuyor ve düşünceli kelimeler birbiri ardı sıra halkalanıyordu. Tümüyle içimizden bir roman. Bir kitap ne kadar sevilebilirse o kadar seviyorum Tutunamayanlar'ı. Aile'mden biri gibi sıcak ve samimi. Bir kitabı bitirdikten sonra hafifler insan. Hele tuğla gibi bir kitabı bitiriyorsan tüy gibi hafif hissedersin kendini. Fakat; Tutunamayanlar'ı bitirmenin hafifliği değil ağırlığı oluyormuş. En azından benim için öyle oldu. İlk defa, okuduğum bir kitaptan bu kadar ayrılmak istemedim. Hele o sonlara gelirken ki hüzün, çökertti beni resmen. Selim'le, Turgut'la ve Olric'le tanışmanın güzelliği içerisindeyim. İyi ki ama iyi ki okudum. Oğuz Atay'a bu muhteşem eserinden ötürü müteşekkirim. Birçok söz söylenebilir bu kitap için, ama her biri yetersiz kalacak buna eminim. Okumak mı? Hiç tereddüt etmeyin. Tutunamayanlar'la yolculuğum yer yer yorucu, yer yer neşeli, yer yer ıstıraplı ve en önemliside hüzünlü bitti. Kendisi uzak diyarlara gitmişte, burada beni bir başıma bırakmış gibi. Uzun ve yorucu yolculuktan kalan
Parasız Yatılı Nereden başlayacağımı bilmiyorum ama çok beğendiğimi belirtmek isterim. Sıcacık öykülerden oluşuyor kitabımız. Başta öykülerin içine girmekte biraz zorlandım ama ileriki öykülerde yazarın hem dilini hem de anlatmak istediği konuyu özümsedim. Çok saf, güzel bir anlatımı vardı. Öykülerimiz özellikle kadınları, kız çocuklarını, emeği, köylü-şehirli çatışması, yoksulluğu, yaşlılığı, istismar edilmiş kızları, kaçan-kötü yola bulaşan kadınları, gidenleri, en çok üzülüp arkada kalanları yanii bir sürü konuyla harmanlanmıştı hikayelerimiz. Ben çok ama çok beğendim. Füruzan'ın bu kitabı sıcacık, samimi öykülerden oluşuyor. Tümüyle bizden. Özellikle 'Haraç' öyküsü beni öylesine derinden etkiledi ki anlatamam. Ve kitapta geçen en sevdiğim cümlelerden biri şu olabilir:
"-Parasız yatılı imtihanlarının çocukları hep erken gelir. Hiç gecikmezler."
cümlenin ağırlığı öyküyü okuduğunuzda daha iyi anlaşılıyor. 
Füruzan
Öyle güzel bir kitaptı ki adeta çiçek gibi bir kitaptı. Sayfalarca altını çizdiğim kitaplardan oldu. Aynı zamanda yazarımız kitabında biz gençlere satır aralarında güzel müzikler, filmler ve şiirler tavsiye ediyor. Yazarımız bu güzel deneme kitabında kalbimizi acıtan cümleler kuruyor. dînî, millî, müslümanlık, İslam Âleminin ahvâli, kendi içimizde kendimize yabancılaşma, batılılaşma, Ortadoğu meselesi, Müslümanların İslâm beldelerinde ki savaşa, zulme karşı üç maymunu oynaması ve daha aklıma gelmeyen bir çok konuya değiniyor yazarımız. Aynı zamanda bir şair olan Güven Adıgüzel'in, en bilinen şiirlerinden ''Sınavda Çıkmayacak Sorular''ını okumanızı ve dahî bu deneme kitabını okumanızı şiddetle tavsiye ederim. 
Söz Verilmiş Bahçe 
Güven Adıgüzel
Söz Verilmiş Bahçe Güven Adıgüzel
Kafka'nın Dönüşüm'üÖykü
Puan vermedi
Nitekim kafka'nın, Gustav Janouch'la olan konuşmalarında Janouch'un, İngiliz yazar ve eleştirmen David Garnett'in bir kitabında Dönüşüm'ün yöntemini kopya ettiğini söylemesi üzerine, Kafka ona şu karşılığı verir:
''Hayır! Yöntemi benden almadı. Bu yöntemin kaynağı, yaşadığımız zaman. İkimiz de zamandan kopya ettik. Hayvan bize insandan daha yakın. Parmaklık, burada. Hayvanla yakınlık kurmak, insanlarla kurmaktan daha kolay.'' Bence Kafka Dönüşüm'de insanın insan olma korkusunu yansıtmıştır. Bence Dönüşüm aynı zamanda bir başkaldırı kitabıdır.