Kübra DEMİRGÜÇ
@K_un_d
Yaşar Kemal 
Jack London Adımdan gayrısını bilmiyorum 
Ahmet Telli 
Küçük Prens
Turgut Uyar "yalnızca ileti paylaşımı için"
348.jpg)
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Ağır Roman
Puan vermedi·136 syf.··
Beğendi
·2024 2. kitabı
·5 günde okudu
·Okunma: 06 Aralık 2024 16:26
Metin Kaçan'ın kaleme aldığı Ağır Roman, Türk edebiyatının kültleşmiş eserlerinden biridir. 1990'lı yılların başında yayımlanan roman, okuyucuyu İstanbul’un arka sokaklarına, “Kolera” adlı hayali bir mahalleye götürür. Bu mahalle, toplumun dışlanmış, ezilmiş, ama aynı zamanda kendi kurallarını oluşturmuş insanlarının yaşam alanıdır. Kitap, hem üslubu hem de kurgusuyla Türk edebiyatında farklı bir yerde durur.
Romanın merkezinde, Kolera mahallesinde yaşayan ve hayatı boyunca oradan dışarı çıkmamış bir genç olan Salih yer alır. Salih’in büyüme hikayesi, aşkı, hayal kırıklıkları ve çevresindeki karanlık dünyayla mücadelesi, romanın temelini oluşturur. Romanda sadece Salih’in değil, Kolera’da yaşayan diğer karakterlerin de hayatlarına tanık oluruz. Her biri ayrı bir renk, ayrı bir hikaye sunar.
Kolera mahallesi, yoksulluğun, yozlaşmanın ve yer yer şiddetin hüküm sürdüğü bir yer olsa da, aynı zamanda derin bir insaniyet barındırır. Mahalle sakinleri, sert bir çevrede hayatta kalmaya çalışırken kendilerine has bir dayanışma ve yaşam tarzı geliştirirler.
Metin Kaçan’ın dili, romanın en güçlü yanlarından biridir. Yazar, sokak jargonunu ve mahalle insanlarının konuşma dilini ustaca kullanarak okuyucuyu adeta o dünyaya çeker. Betimlemeler oldukça çarpıcıdır ve okura mahallenin kokusunu, sesini, hatta hissini verir. Roman boyunca argo kelimeler ve sert ifadeler sıkça kullanılır, bu da eserin gerçekçiliğini artırır.
Ağır Roman, toplumsal sınıflar arasındaki uçurum, dışlanmışlık, şiddet, aşk ve umutsuzluk gibi temaları işler. Ancak bunların yanı sıra, dayanışma, umut ve insanın hayatta kalma mücadelesi gibi evrensel değerleri de ele alır. Roman, bireylerin zorluklarla dolu bir dünyada var olma çabalarını, aşkın ve hayal kırıklığının birey üzerindeki etkilerini samimi bir dille
Kucağımda soğuk bedenine döksünler diye zemzem suyuyla gittim onu görmeye. Tekrardan öyle görmeye. Sessiz, başka biri olarak. Dedemle büyüdüm ben farkında olmayarak onu arka planda yaşatarak birazda... Ama evde canım yandığında annemi şikayete, çarşıdan alıp getirdiği şeker çikolataları almaya, her bayram hiç öptürmediği ellerini öpmeye, birlikte acı kahveler(çaydan çok sever hep çay ikram ederler ama utanır söylemez) içmeye, anneannemi çekiştirmeye, siyaset konuşmaya, haber izlemeye, susarak oturmaya hep ona gittim. Babamdı,dedemden öte. Lisedeyim okuldan almaya gelmiş kimsenin dedesi gelmezdi gelmesi tuhaf zaten o kadar mutluydum ki fotoğraf çektik. Çok tekrarı olur sandım o karelerin. Ölüm gördüm. Biliyorum ama bu kadar sevince ölüm olmuyor başka bir şey bunun adı. Beklemek belki belki de daha çok özlemle sınıyor Allah. İnanmak için kalbine dokundum sıcacık bedeni ama atmıyor kalbi. Tek fark bu olabilir mi. Çok acıdı canı. İçim acıdı ama acısı dünyaya çok fazlaydı. Artık canı acımıyor biliyorum bu teselli ediyor biraz ama bir yanım... Eski toprağın illegal çınarıdır benim dedem. Sert konuşur sert söyler. Helal hakkı hakkım yok ama istedi o da helal konuştuk hepsini. Çok güzel anılarımız var kıymetini çok mu geç bildim diyorum ama hala çocuğuyum onun affeder biliyorum. İçim çok rahat dünya iyisidir ama acıyor hala içim inanamıyorum. Kaç gün oldu aramadı kahve falan da istemedi. Öyle işte alışamıyorum.