Ve aynı kitaptan beni çok etkileyen bir kaç cümle daha.
“Şeytan bana bir seferinde şöyle demişti:
Tanrınında bir cehennemi vardır ve bu cehennem onun insanlara olan sevgisidir.”
Ne var ki ölüm kandırılmaya izin vermeyip gülümsemeyi parçalamıştı. Madame de prie’yi bulduklarında yüzü korkunç bir şekil almıştı: yüzündeki öfkeli çizgilerden son haftalarda yaşadığı her şey; öfke azap anlamsız korku delice çaresiz acı yazılıydı.
Madem ki vakitsiz bir ölüm seni,
ruhumun yarısı olan seni alıp götürdü,
yeryüzünde varlığımın yarısından,
en aziz parçasından yoksun yaşamakta
ne anlam var? O gün ikimiz birden öldük.
-Horatius