Leyla
@Leylavvg
Sanat sevgisi gerçek sevgiyi ortadan kaldırır.
V.V.G
Resim
İstanbul
183 okur puanı
Aralık 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
-6-
"Ölüm ki yüzünü görmemiştir hiç kimse daha,
sesini duymamıştır hiç kimse;
İnsanları kırıp geçiren acımasız ölüm!"
Gılgamış Destanı, insanın en eski yazınsal ürünüdür. Sümerlilere ait olan bu destan, yaklaşık M.Ö. 2000 yazılmıştır.
Gılgamış, Uruk kralı ve yarı tanrısal bir kişidir. "Üçte ikisi tanrıdan, üçte biri insandan" yaratılmıştır. Destanda çok güçlü ve acımasız kral olan Gılgamış'e karşı tanrıça Aruru, onunla baş edebilmek için Enkidu'yu yaratır.
Enkidu hayvanlar arasında büyüyen bir yaban adamdır. Sonradan bir mabet fahişesi tarafindan baştan çıkarılır ve Uruk'a götürülür. Gılgamış'la tanışır ve arkadaş olurlar. Birlikte Humbaba'yi ve Gök Boğasını öldürürler. Bunun üzerine Tanrılar kızar. Enkidu'yu ölüme mahkûm ederler. Enkidu hastalanır ve ölür.
Gılgamış, Enkidu'nun ölmesiyle büyük bir ölüm korkusuna kapılır. Ölümsüzlüğü aramaya karar verir. Ve o meşhur hikâye, Nuh Tufanı burada karşımıza çıkıyor. Gılgamış, Ur-Napiştim adında birinin, daha önceden Tanrılar tarafindan ölümsüzlüğü elde ettiğini öğrenir ve onun yanına gider. Ur-Napiştim Tufan hikâyesini anlatır Gılgamış'a. Bunun üzerine Gılgamış ölümsüzlüğü elde edemeyeceğini öğrenir ve üzüntüyle Uruk'a geri döner.
Destan anlam bakımından oldukça zengin. Milattan önce insanların ölümü dert etmiş olması ve ölümsüzlük üzerine düşünmüş olması, insanın günümüze kadar çokta değişmediğini gösteriyor. Destanda, 
Sümer Kral Destanları'nda olduğu gibi eksik dizeler ve anlaşılması zor kelimeler mevcut. Ama zaten yaklaşık M.Ö. 2000'lerde yazıldığını varsayarsak bu gayet doğal. Eğer destanı hikâye tarzında okumak isterseniz 
Muazzez İlmiye Çığ'in 
Gilgameş kitabını öneririm.
Daha önceden okuduğum, Sümer Kral Destanları'yle karşılaştırılma yapıldığında aynı zevki aldım diyebilirim. Derslerimden ve aynı anda dört kitap okuduğumdan dolayı
Sümer Kral Destanları'nda olduğu gibi eksik dizeler ve anlaşılması zor kelimeler mevcut. Ama zaten yaklaşık M.Ö. 2000'lerde yazıldığını varsayarsak bu gayet doğal. Eğer destanı hikâye tarzında okumak isterseniz Muazzez İlmiye Çığ'in Gilgameş kitabını öneririm.
Daha önceden okuduğum, Sümer Kral Destanları'yle karşılaştırılma yapıldığında aynı zevki aldım diyebilirim. Derslerimden ve aynı anda dört kitap okuduğumdan dolayıReklam
-5-
"Herkese alçakgönüllülük göstermeye, herkesin yüzüne gülmeye insan mecburdur."
-Ahmet Mithat Efendi
Ahmet Mithat Efendi'in ilk okuduğum kitabı. Tanzimat dönemi yazarı olan Ahmet Mithat Efendi o dönemin sorunu olan Batılılaşma konusunu ele almış. Aslında kitap yanlış Batılılaşma sorununu ele alıyor. Tanzimat yazarları genellikle yanlış Batılılaşma'yı Batı’nın hayat tarzını yanlış bir şekilde benimsemiş, Batı’nın etkisiyle yozlaşmış ve kendilerini sürekli kötü durumlara sokan, Batı özentisi karakterler kullanarak açıklamaya çalışır. Yanlış batılılaşmış karakterlerin en büyük özelliği, bu kişilerin kendi kültürlerinden uzaklaşmış olmalarıdır. Bu kitapta da yanlış Batılılaşma simgesi Felâtun Bey'dir. Felâtun Bey, babasından kalan mirası yiyen, gösteriliş meraklısı, Batı özentisi, alafranga bir yaşam tarzını benimseyen biri. Doğru Batılılaşma'yı ise kendi kimliğini kaybetmeden, Batı'nın bazı özelliklerini kendi hayatına dahil etmiş, kültürlü karakterler kullanarak açıklamaya çalışır. Doğru Batılılaşma simgesi Rakım Efendi'dir. Rakim Efendi Fransızca, Farsça, Arapçayı iyi bilen ve bunun üzerinden eğitim veren, çalışkan, Türk kültürünü benimseyen biri. Romanda ise bu iki karakter karşılaştırılma yapılmakta. Zaten romanda da çokça belirtildiği gibi örnek alınması gereken şahıs Rakim Efendidir.
Açıkçası, edebiyat dersinden dolayı okuduğum bir kitaptı. O yüzden fazla bir merakım ve ümidim yoktu. Ama dönemin toplum yapısına karşı pek bilgim olmadığından beni şaşkına çeviren şeyler vardı. Bu kitapla o dönem ki toplum yapısını tanımış oldum. Gayet akıcı ve sürükleyici bir romandı.
Ahmet Mithat Efendi'in ilk okuduğum kitabı. Tanzimat dönemi yazarı olan Ahmet Mithat Efendi o dönemin sorunu olan Batılılaşma konusunu ele almış. Aslında kitap yanlış Batılılaşma sorununu ele alıyor. Tanzimat yazarları genellikle yanlış Batılılaşma'yı Batı’nın hayat tarzını yanlış bir şekilde benimsemiş, Batı’nın etkisiyle yozlaşmış ve kendilerini sürekli kötü durumlara sokan, Batı özentisi karakterler kullanarak açıklamaya çalışır. Yanlış batılılaşmış karakterlerin en büyük özelliği, bu kişilerin kendi kültürlerinden uzaklaşmış olmalarıdır. Bu kitapta da yanlış Batılılaşma simgesi Felâtun Bey'dir. Felâtun Bey, babasından kalan mirası yiyen, gösteriliş meraklısı, Batı özentisi, alafranga bir yaşam tarzını benimseyen biri. Doğru Batılılaşma'yı ise kendi kimliğini kaybetmeden, Batı'nın bazı özelliklerini kendi hayatına dahil etmiş, kültürlü karakterler kullanarak açıklamaya çalışır. Doğru Batılılaşma simgesi Rakım Efendi'dir. Rakim Efendi Fransızca, Farsça, Arapçayı iyi bilen ve bunun üzerinden eğitim veren, çalışkan, Türk kültürünü benimseyen biri. Romanda ise bu iki karakter karşılaştırılma yapılmakta. Zaten romanda da çokça belirtildiği gibi örnek alınması gereken şahıs Rakim Efendidir.
Açıkçası, edebiyat dersinden dolayı okuduğum bir kitaptı. O yüzden fazla bir merakım ve ümidim yoktu. Ama dönemin toplum yapısına karşı pek bilgim olmadığından beni şaşkına çeviren şeyler vardı. Bu kitapla o dönem ki toplum yapısını tanımış oldum. Gayet akıcı ve sürükleyici bir romandı.-4-Destan
Sümerler, M.Ö. yaklaşık 4000'lerde Güney Mezopotamya bölgesine göç ettiler. Bu uygarlığın en önemli özelliğinden biri yazıyı icat etmiş olmasıdır. M.Ö. 3200 yıllarında çiviyazısını icat ettiler ve geliştirdiler. Ve böylece en eski uygarlık olarak günümüze ulaştılar.
Günümüze ulaşan Sümer destanlarından biri, Sümer Kral Destanları Enmerkar~Lugalbanda. Destan 4 bölümden oluşuyor. İlk bölüm Enmerkar ile Aratta kralı, ikinci bölüm Enmerkar ile Ensuhkesdana, üçüncü bölüm Lugalbanda dağ mağarasında, dördüncü bölüm ise Lugalbanda ile Anzud Kuşu.
Enmerkar Uruk Kralı. Kral Listesine göre Enmerkar, Uruk kentini kurtarmış ve Aratta'ya (nerede olduğu tam bilinmiyor) karşı bir sefer düzenleyerek Uruk'a bağlamıştır. Destanda da Enmerkar ile Aratta kralı arasında olan adamin'i ele alıyor. Adamin "atışma" anlamına gelir. İki tarafın sözlü atışmalarla akıl ve bilgi yarışmasıdır. Diğer taraf diğer tarafın üstünlüğünü kabullenince adamin sona erer. Destanda adamini kaybeden Aratta kralı olur:
"Enmerkar ve Ensuhkesdana arasındaki adamin'de,
Enmerkar üstün geldi,
Tanrıça Nisaba'ya övgüler olsun!"
Lugalbanda, Enmerkardan sonra tahta geçen Uruk Kralı. Enmerkar'ın kahraman uluklarından ve Aratta'yla mücadelesinde silah arkadaşlarından biri. Lugalbanda destanlarında ise, Enmerkar'ın Aratta'ya düzenlediği seferde Lugalbanda yolda ağır hastalanır. Asker olan arkadaşları tarafınan mağarada terk edilir ve orada yaşam mücadele verir. Efsanevi Anzud Kuşunu aramaya başlar. Anzud kuşu Tanrı Enlil'in dağların koruyucusu olarak görevlendirdiği büyük kuş. Sonradan Lugalbanda Anzud kuşunu bulur ve sağlığına kavuşur.
Doğrusu, destan anlaşılması zor kelimeler ve eksik dizeler mevcuttu. Ama millatan önceye ait bir destan olduğunu varsayarsak bu gayet doğaldı. Antik Çağa ait bir destanı
-3-
"İnsanın dostlarını tanıması çok tehlikeli bir şeydir."
-Oscar Wilde (
Mutlu Prens)
"Sanat sanat içindir" görüşünü benimseyen 
Oscar Wilde merak ettiğim yazardı. Ve ilk bu kısa, beş öyküden oluşan kitabıyla giriş yaptım. Ve bu beş öyküde beni ayrı ayrı etkiledi ama en çok etkilendiğim Mutlu Prens ve Vefalı Dost'tu... Öykülerde bencilliği gözler önüne seriyor ve eleştiriyor. Bencil Dev'de pişman olup yolunde dönen bir karakter varken, Vefalı Dostta bunun tam tersidir. Kitap şu cümlelerle bitiyor;
"Ona ana fikri olan bir öykü anlattım."
"işte bu, daima son derece tehlikelidir."
Mutlu Prens)
"Sanat sanat içindir" görüşünü benimseyen Oscar Wilde merak ettiğim yazardı. Ve ilk bu kısa, beş öyküden oluşan kitabıyla giriş yaptım. Ve bu beş öyküde beni ayrı ayrı etkiledi ama en çok etkilendiğim Mutlu Prens ve Vefalı Dost'tu... Öykülerde bencilliği gözler önüne seriyor ve eleştiriyor. Bencil Dev'de pişman olup yolunde dönen bir karakter varken, Vefalı Dostta bunun tam tersidir. Kitap şu cümlelerle bitiyor;
"Ona ana fikri olan bir öykü anlattım."
"işte bu, daima son derece tehlikelidir."-2-Biyografi
Kitapta geçen, Goethe'nin bazı eserleri;
Genç Werther'in Acıları
Faust
Gönül Yakınlıkları
Yaşamımdan Şiir ve Hakikat
Alman Göçmenlerin Sohbetleri
İtalya Seyahati
Doğu-Batı Divanı
Yarat Ey Sanatçı
"Ümitsiz bir durumdayım Wilhelm, huzursuz bir atalet içindeyim; bir şey yapmadan duramamakla birlikte, bir şey de yapamıyorum. İmgelem gücünden yoksunum, doğa duygularımı uyandırmıyor ve kitaplardan iğreniyorum. Kendimizi yitirdiğimiz zaman, her şeyi yitirmiş sayılırız işte."
-Goethe (
Genç Werther'in Acıları)
Genç Werther'in Acılarını okuyup çok etkilendiğim sonrada Yarat Ey Sanatçı (Goethe'nin şiir ve ağıtları toplandığı eser) eserini okuyup şiire karşı ilgimi arttıran, hakkında merak ettiğim yazar Goethe.
Goethe'nin hayatına, düşüncelerine karşı merak beslediğimden onun hakkında yazılan biyografi kitaplarını okumak istemiştim. Ve bu kitap Goethe'nin dedesinden başlayıp, Goethe'nin ölümüne kadar anlatı sunuyor.
Kitap, on bölümden oluşuyor. İlk beş bölüm Goethe'nin gençlik yıllarından, felsefeye, bilime, edebiyata karşı merakından, hayatına giren kadınlardan, hukuk okuduğu dönemlerden, Spinoza'ya karşı beslediği hayranlıktan bahsediyor. Altıncı bölüm ise İtalya seyahatindan, kalan bölümler ise Weimar'da geçirdiği zamandan ve ölümünden bahsediyor.
Açıkçası kitabı pek beğenmedim. Bunun nedeni ise yazarın anlatım tarzı. Kitap hikâye tarzı anlatım sunuyor. Hep bir konudan bahsederken bir övgü yağdırıyor. Bazen bu övgü tam tamına 1 sayfa sürüyor.
Diğer kötü yanı ise hiç kaynak belirtmemesi. Ara sıra dipnotlar eklenmiş, ama onlarda çok az. Ve o dipnotlarda zaten Goethe'nin eserleri. Bundan kaynaklı güvenerek okuyamadım kitabı.
Genç Werther'in Acıları
Faust
Gönül Yakınlıkları
Yaşamımdan Şiir ve Hakikat
Alman Göçmenlerin Sohbetleri
İtalya Seyahati
Doğu-Batı Divanı
Yarat Ey Sanatçı
"Ümitsiz bir durumdayım Wilhelm, huzursuz bir atalet içindeyim; bir şey yapmadan duramamakla birlikte, bir şey de yapamıyorum. İmgelem gücünden yoksunum, doğa duygularımı uyandırmıyor ve kitaplardan iğreniyorum. Kendimizi yitirdiğimiz zaman, her şeyi yitirmiş sayılırız işte."
-Goethe (Genç Werther'in Acıları)
Genç Werther'in Acılarını okuyup çok etkilendiğim sonrada Yarat Ey Sanatçı (Goethe'nin şiir ve ağıtları toplandığı eser) eserini okuyup şiire karşı ilgimi arttıran, hakkında merak ettiğim yazar Goethe.
Goethe'nin hayatına, düşüncelerine karşı merak beslediğimden onun hakkında yazılan biyografi kitaplarını okumak istemiştim. Ve bu kitap Goethe'nin dedesinden başlayıp, Goethe'nin ölümüne kadar anlatı sunuyor.
Kitap, on bölümden oluşuyor. İlk beş bölüm Goethe'nin gençlik yıllarından, felsefeye, bilime, edebiyata karşı merakından, hayatına giren kadınlardan, hukuk okuduğu dönemlerden, Spinoza'ya karşı beslediği hayranlıktan bahsediyor. Altıncı bölüm ise İtalya seyahatindan, kalan bölümler ise Weimar'da geçirdiği zamandan ve ölümünden bahsediyor.
Açıkçası kitabı pek beğenmedim. Bunun nedeni ise yazarın anlatım tarzı. Kitap hikâye tarzı anlatım sunuyor. Hep bir konudan bahsederken bir övgü yağdırıyor. Bazen bu övgü tam tamına 1 sayfa sürüyor.
Diğer kötü yanı ise hiç kaynak belirtmemesi. Ara sıra dipnotlar eklenmiş, ama onlarda çok az. Ve o dipnotlarda zaten Goethe'nin eserleri. Bundan kaynaklı güvenerek okuyamadım kitabı.Reklam