Zeynep
@Mafdet
𝘵𝘩𝘦𝘺/𝘴𝘩𝘦 | 𝘪𝘯𝘧𝘫 | 𝘷𝘪𝘳𝘨𝘰 | 19
Toplum nedir ki? İnsanların çoğulu mu? Bu toplum denilen şey somut olarak nerededir? Yine de her nasılsa, şiddetli, sert, korkutucu bir kavram olduğunu düşünerek yaşamıştım hep.
"Babacığım, dua edince Tanrı'nın her şeyi vereceği doğru mu?"
Esas ben, o duayı etmek isterdim.
Tanrım bana güç ver! İnsanların özünü anlamama yardım et. İnsanlar diğer insanların üzerine bassalar da cezası yok. Bana bir öfke maskesi ver!
"Evet, öyle. Sana her şeyi verecektir ama bana vermez herhalde."
Tanrı'dan bile korkuyordum. Tanrı sevgisine değil, sadece cezalandıracağına inanıyordum. İnanç. Bu, sadece Tanrı'nın kamçısını yemek için boyun eğerek mahkeme kürsüsüne ilerlemek için gerekiyor gibiydi. Cehenneme inansam bile, cennetin varlığına bir türlü inanamıyordum.
"Neden vermez?"
"Annemin ve babamın sözlerini dinlemedim."
"Aa? Ama herkes senin çok iyi bir insan olduğunu söylüyor."
Çünkü onları kandırıyorum. O apartmandaki insanların bana sempati duyduğunu biliyordum. Fakat ben onlardan çok korkuyordum. Korktukça seviliyor, sevildikçe de korkuyordum. Herkesten uzaklaşmam lazımdı.
İnsanlar bana hep iyi davransalar da, "dostluk" denen şeyi bir kez bile tadamamıştım. Ahbabım Horiki bir yana, tüm ilişkilerim yalnızca sıkıntıyla doluydu ve bu sıkıntıyı atlatmak için var gücümle şaklabanlıklar yapar, tersine daha da güçsüz düşer ve bildiğim az sayıdaki insan yüzünü; onlara benzeyen yüzleri bile yolda gördüğümde irkilir, bir an gözüme perde inmişçesine bir titremeye kapılırdım. İnsanların beni sevdiğini bilsem bile, sanırım onları sevme yeteneğim yoktu.
İnsanların dertlerine temas etmekten mümkün olduğunca kaçıyordum. O girdaba kapılmaktan korkuyordum.
Zayıf insanlar mutluluktan bile korkar. İplikle bile yaralanırlar. Bazen mutluluk da insanları yaralayabilir.