İnsan niçin yaşadığını bilmezse günü gününe yaşamakla kalıyor. Günün geçmesini, gecenin gelmesini beklemekden başka zevki olmuyor. 'Bugünü nasıl yaşadım?' sorusuna cevap vermeden uykuya dalıyor, ertesi gün gene aynı hayat.
Sonra hiç konuşmasam, sonra hiç konuşmasam
Ve bu yorgun, bu hüzünlü yüreği
Benim değilmiş gibi, benim değilmiş gibi
Kimse görmeden şöyle bir yol kenarına bıraksam…