Kişinin kendi kendisini suçlamaya başlaması nasıl da zengin bir tatmin duygusudur. Kendimizi suçladığımız anda, başka birinin bizi suçlamaya hakkı kalmadığını sanırız.
Zira " o kadar kusur kadı kızında da olur" demek iş değil, kadı kızını kusuruna "rağmen" sevmekse kolay iş, mesele "kusuru ile birlikte" sevebilmekte...
Güneş doğarken kuşlar, diğer kuşlara "ben de buradayım" demek ve yerini bildirmek için şakırlar. İstisnasız her gün yineledikleri bu şarkıya "şafak korosu" denir. İnsan bildiği onca kelimeye rağmen, bir diğerine "günaydın" demeye aciz.
"Ne oldu, neye gülüyorsun?" diye soruyorlar bana. İlla bir şey olması mı lazım diyorum, burdayız işte, mutluyuz şuan, gülümsüyorum. "An"a gülümsüyorum, yaşadığımız "an"a, burdaki birlikteliğimize gülüyorum.