Zatən bir çoxlarını göz görə-görə səhvlərə yönəldən elə onların yersiz qürurları deyilmi? Ya xoşbəxtliyi deyil də bədbəxtliyi seçməyə vadar edən, sırf başqalarının yanında sınmamaq üçün. Əlbəttə, hər şeyin ölçüsü həddində mükəmməl olduğu kimi, qürurun da bir dərəcəsi var. Artıq burada məsələ bu ölçünü tutdurmaqdı. Yersiz qürurun səni hörmətsiz edə bildiyi kimi, yerində qürursa zirvəyə yüksəldər. Elə bir düşüncənin hakim olduğu dövrdə yaşayırıq ki, artıq günahkar olub da üzr istəmək acizlik kimi görünür, adı isə qürurluluq olur.
İnsanların acıyaraq, qınayaraq, iyrənərək baxmasına məruz qalmaq istəmirdi. Zatən ən yaxşı bacardıqları şey gözlə gördükləri bir şeyi daxilən öyrənmədən qınamaq deyildimi?
Yenə bu şəhərdə üz-üzə gəldik,
Neyləyək, ayrıca şəhərimiz yox.
Bəlkə də, biz xoşbəxt ola bilərdik,
Bəlkə də, xoşbəxtik, xəbərimiz yox.
Aradan nə qədər il keçib görən, -
Tanıya bilmədim, məni bağışla.
Mən elə bilirdim, sənsiz ölərəm,
Mən sənsiz ölmədim, məni bağışla!
"Ölmədim" deyirəm, nə bilim axı, -
Bəlkə də, mən sənsiz ölmüşəm elə,
Qəbirsiz-kəfənsiz ölmüşəm elə.
Bəlkə də, biz onda ayrılmasaydıq,
Nə mən indikiydim, nə sən indiki, -
Ayrıldıq, şeytanı güldürdük onda;
Bu ilin, bu ayın, bu günündəki,
Məncə ədalətli və ya qəddar "qisas" olduğu haqqında müzakirə oluna bilər. Kənardan müşahidəçi olaraq yanaşsaq, qismən Hans'a yazığımız gələ bilər, lakin Annet'i qınamaq mümkün deyil.
Sadəcə sonu dediyim kimi müzakirəyə açıqdır.
Düşmənin körpəsini öldürərsənmi? Hələ ki bu sənin də uşağındırsa.
