Kemal Tahir’in Rahmet Yolları Kesti adlı eserinde en dikkat çekici unsurlardan biri, “eşkıyalık” olgusunun toplumsal boyutlarıyla ele alınmasıdır. Geçmişte, özellikle köylü kesim tarafından kahramanlıkla özdeşleştirilen eşkıyalık, bir tür gurur kaynağı olarak görülmüştür. Ancak yazar, bu romantize edilmiş algının ardındaki gerçekliği tüm çıplaklığıyla ortaya koyar. İnsanların emekle kazandıkları paraların zorla alınması, eşkıyaların güçlerini kötüye kullanmaları ve kadınlara yönelik ahlaki sınırları aşan tutumları, bu düzenin aslında ne denli sorunlu olduğunu gösterir.
Eserin en çarpıcı yönlerinden biri ise, bu kahramanlık algısının çözülmeye başladığı bir dönemi yansıtmasıdır. Artık eşkıyalara duyulan hayranlık zayıflamış, onların toplum gözündeki itibarı sorgulanır hale gelmiştir. Bu yönüyle Kemal Tahir, sadece bir dönemi anlatmakla kalmaz; aynı zamanda toplumsal değerlerin değişimini ve halkın bilinçlenme sürecini de okuyucuya düşündürücü bir şekilde sunar. Benim yorumuma göre yazar, eşkıyalığı yüceltmek yerine onun gerçek yüzünü göstererek, okuyucuyu bu kavramı yeniden değerlendirmeye davet etmektedir.