Ayser Özbey
@Platonya
"Dünya bir bütün ben dışındayım"
Felsefe Grubu Öğretmeni
13 okur puanı
Eylül 2017 tarihinde katıldı
Reklam
Henüz üniversite ikinci sınıftayken okutmustu hocamız bize bu kitabı. Yani ders kitabı olarak altını çize çize not ala ala okumuştuk. Önemli gördüğüm yerlerin altını cizeyim derken bir de baktım kitap okunmaz halde aslında bunun olmasının sebebi kitabın tamami önemlidir değil anlaşılması inanılmaz zor bir kitap ve bir satırın önemli olup olmadığına karar vermeniz için bir kaç kez okumanız gerekiyor. Anlayınca da müthiş keyif alıyordum ve bu defa da anladığım ve beğendiğim için bir kaç kez okuyordum. Benim için yeri apayrı bir kitap. Kierkegaard duygusal bir filozofumuzdu iç dünyası karanlık ketum duygularını pek yansitamaz ancak söz konusu felsefe oldu mu kaya gibi sert düşüncelere sahiptir. Onun felsefesini benimaememe gibi bir lüksünüz olamaz insanı içine çeken yoğunlukta yapar felsefesini. Tanrı'yla olan bağı etkilenilmeyecek gibi değil umutsuzluğun kişinin kendi içinde oluşturduğu ve Tanrısizligin bir sonucu olduğunu anlayabilirsiniz onda. Felsefi terminolojiniz sağlamsa Kierkegaard'la tanismaniz gerekir.
Normalde kitapları bir okuyuşta bitirme gibi bir huyum yoktur sindire sindire okumak tercihimdir. Genelde beğendiğim satırları defalarca okuduğum için bir kerede bitirmek korkutur beni. Ta ki bu kitabı okuyana dek... Ama suç benim değildi; bu kitap kitap değil buna eminim belki de bir silahtır ve öyle bir silah ki elinden kurtulan olamaz insanı beyninin ortasından vurabilir. Bedeninize tek bir darbe almadan ruhunuzu delik deşik edebilir. Dostoyevski bu kitap ile ne yapmaya çalışmış bilmiyorum bunu gerçekten bilmek de istemiyorum çünkü bir insan zihninin ürünü olamaz bu kitap. Yaşanan gerilim heyecan duygular bu kadar ekstrem bir noktada yasanamaz yaşanırsa bile nasıl bir kalem bunu bu şekilde bizlere hissettirir. Bir adamın başından geçen sıradan olaylar nasil bize böyle derinden hissettirilir. Anliyordum elbetteki herşeyi ancak anlam veremiyordum. Insan bütün yaşamını bırakıp sadece Dostoyevski'yi yaşamalı tabi buna cesareti varsa benim yok açıkçası. Bu kitaptan sonra Stefan Zweig'in Dostoyevski'ye olan hayranlığını bir kez daha anlamıştım. Ona göre "bütün insanlığın son sınırı Dostoyevski değilse hiç kimsedir" çünkü.
Reklam