Hiç bilmediğiniz bir yazar..Hakkında hiçbir fikrinizin olmadığı bir kitap..Kapağa bakıyorsunuz, sizi içeri davet ediyor. İçinden çıkılmak istenmeyen dağınık bir yatak, pastel renklerin yarattığı hüzün..İçeri girip bir fincan çay isteyesiniz, kenara kurulup olup biteni dinleyesiniz geliyor. Bu kitapla böyle tanışmıştım. İlk sayfayı çevirir çevirmez göz bebekleriniz küçülüyor. Karakterimiz içeri azıcık bile ışık girmesin diye perdeleri sıkı sıkı kapatmış. Loş karanlıkta paçalarına kadar melankoliye batmış, saç diplerine kadar mutsuz bir adam. Başta, nerden girdim ben içeri diyesiniz geliyor. Ama onun mutsuzlukla mizahı aynı anda kullanma becerisine hayran kalarak kitabın oturma odasına kadar geçiyorsunuz. Gelen çay sıcak, ama bizimki sesli konuşmayı pek sevmiyor. O kendi içinde kendiyle alçak sesle konuşmayı seviyor. Aklından geçenlere kulak veriyorsunuz konukluğunuz boyunca. Neredeyse hiç denecek kadar az olay..Ama garip bir şekilde akıcı, kendini dinlettiren meseleler. Olaylara neden bu kadar az yer verdiğini düşününce ev sahibinin yaşamı oldukça yorucu bulduğunu anlıyorsunuz. Filozofluk da var serde..Olan bitenden daha çok olaylar arasındaki, insanlar arasındaki ilişkilere kafa yoruyor bizimki. İşi gücü gözlemlemek, didiklemek, çekip çıkarmak..Arka kapak yazısındaki “yaşama neşter vurup en ince ayrıntılarına kadar gözlemleyen melankolik bir avare” tanımının hakkını veriyor. Felsefe okuyup, kapitalizmin çukurunda kendini çamaşırhanede yardımcı olarak bulan, ait olmaktan korktuğu kadar sahip olmaktan da korkan, birgün mutlaka kendi yeteneklerine uygun bir iş yapacağına dair zayıf umuduna bakıp kendini alaya alan bir karakter. Sistemin içinde kaplumbağa gibi debelenen, küçük burjuva aklıyla üstesinden gelemediği yerlere yama yapan biri. Birlikte yaşadığı kadın

Edebiyat

Mutsuzluk Zamanlarında MutlulukWilhelm Genazino · Ayrıntı Yayınları · 20205,6bin okunma

Emre Çağlar

çok güzel bir inceleme olmuş teşekkür ederim

Reklam

Betül

@bayanoblomov·

Tartışılır

Kişi, hizmet edeceği bir davaya ya da seveceği bir insana kendini adayarak ne kadar çok kendini unutursa, o kadar çok insan olur ve kendini de o kadar çok gerçekleştirir.

Sayfa 125·Kitabı okudu