Nice nice milletler savaş sonunda yok olup gittiler, nice nice şehirler yanıp kül oldu ve toprak olarak üzerimde insan ayağının izini görmek için yüzyıllarca beklediğim çağlar oldu. İnsanlar ne zaman bir savaş başlatacak olsa, onlara şöyle diyordum: "Durun! Kan dökmeyin!" Simdi de tekrar ediyorum: "Ey dağlarin, denizlerin öbür tarafindaki insanlar, siz ki mavi gögün altında yaşıyorsunuz, savaş neyinize gerek? Ben toprağım, bana bakin! Ben herbiriniz için ayniyim ve siz de benim gözümde eşitsiniz. Benim için önemli olan sizin sözleriniz değildir. Ben sizin dostlugu suza muhtacım, çalışmanıza, beni işlemenize! Saban zine bir çekirdek, bir tohum tanesi atın, size yüz katını vereyim, küçük bir fidan dikin kocaman bir çinar vere yiml Evler kurun, temel olayım! Üreyin, çoğalın, hepini e güzel bir barınak olayım! Derinim, yükseğim, büyüğüm, ucum bucağı da yok.. hepinize yeterim ben... ''