Nazlı
@Sayeigul
Şu anda okuduğu kitap
Filibeli Ahmed Hilmi, Tanzimat ve Servet-i Fünûn edebiyatı dönemlerine tanıklık etmiş;o yüzyılın sosyal,siyasal ve edebî havasını solumuş biri. Aynı zamanda bu iki ekolün atmosferinde kalemiyle kendisi olmayı başarabilmiş; ama ön plâna çıkmamış ya da çıkarılmamış(!) ender kişilerden. Yaşadığı iniş çıkışları,sürgünleri,materyalist ve masonik oluşumlarla olan mücadelesini,tasavvuf ve din kavramlarını felsefe penceresinden açıklamaya çalışma girişimlerini de düşünürsek belki de tercihen olduğu noktada kalıp keşfedilmeyi beklemiştir. Yazarın okuduğum ilk eseri bu kitap. Daha ziyade bu eserle de tanınmış zaten. Eserin başkahramanı Râci'ye dair daha önce "Roman Kahramanları" dergisinde yapılan karakter incelemesini okumuştum. Râci beni biraz o incelemeyle esere çekti diyebilirim.
Eseri kurgu olarak başarılı buldum. Hatta o yüzyılda,standart Tanzimat ve Servet-i Fünûn kurgu tekniğinden çok farklı ve akıcı. Yazarın kesinlikle çok iyi ve çok geniş bir hayal dünyası var. Hayâl ve hakikâti birbirine çok güzel geçirmiş,harmanlamış.Dil olarak sıkmıyor; akıcı. Tasavvufi kavramlara tema sebebiyle yer yer fazla yer verse de anlaşılır. Hatta bazı kavramları kişileştirmesi ve onlara giydirdiği tasavvufi mesajlar hoşuma gitti. Açıkcası bir insanın seyrüsülûk yolculuğunu anlatan böyle bir eserde beklemediğim kahraman ve kişilere; beklemediğim olaylara rastladım. Bu beni hem düşündürdü hem bakış açımı besledi. O yüzden rahatsız olmadım. Sona doğru biraz dikkatim dağıldı. Baştaki o akış ve farklılık sonlara doğru benim için biraz karıştı,durağanlaştı.Kimbilir belki yazar da sıkılmış, 'bir yere artık bağlayayım şu işi' demiştir bilemiyorum :) Netice olarak güzel bir hikâye ile konuyu bağlasa da bende bir eksiklik,yarım kalmışlık hissi uyandırdı. Râci'ye mesela ne oldu hâlâ merak ediyorum.
