“Ah, yüreğim öylesine doluydu ki . Birbirimizi anlamadan, vedalaştık . Bu dünyada birinin diğerini anlaması o kadar kolay bir şey değil.”
“Böyle mi olacaktı , insanı sonsuz derecede mutlu kılan şey , aynı zamanda üzüntüsünün kaynağı mı olmalı ? “
Stefan Zweıg :) iki farklı öykünün bulunduğu bu kitabı güzeldi . İlk öyküsünde her şeye sahip olan yüksek konumdaki Madame de Pirie’ nin tüm şöhretini kaybetmesi ve hiçbir şeyin kendisi için eskisi gibi olamayacağını farkettiği zaman çeşitli entrikalarla eski hayatına dönme çabalarını ve maalesef bunların da sonuçsuz kalmasıyla son vuruşu yaparak ölümüyle hatırlanmak istemesi... Fakat ne yazık ki hayat kahramanlarını kendi seçer .. Madame de Piere tarihte sadece küçük bir yazı ile kalır .
İkinci öykü daha güzeldi . Savaşa katılmak istemeyen Ferdinand karısı ile beraber İsviçre de özgür bir hayat sürmekteler . Ta ki korkuyla beklediği o mektup gelene kadar . Kendisini bir emirle savaşa çağırırlar ve Ferdinand güçlülerin karşısında güçsüz olduğuna elinden bişey gelmediğini düşünerek gitmek ister . Karısı bu duruma son ana kadar karşı çıkar ..
