Bir şafak vakti erkenden, önünde hapishanenin kapıları açılan ölüm mahkununun o Tanrısal 'hazırlığı', yaşamın duru alevi dışında kalan her şey karşısında bu inanılmaz ilgisizlik, ölümle uyumsuz, iyice sezildiği gibi, usa uygun tek özgürüğün, bir insan yüreğinin duyup yaşayabileceği özgürüğün ilkeleridir burada.