Hilal Taşpınar Koyuncu
@Sincap81
Şu anda okuduğu kitap
Benim hala umudum var...
Ayşe Özalp 😍❤️
Kitabın her sayfasını hem bir ebeveyn hem de bir çocuk olarak okudum galiba, her sayfayı ben nasıldım çocuklarıma neler yapıyorum diye sorgulayarak baktım. Bazen modernlik ve iyi bir ebeveyn olmayı ne kadar çok abarttığımızı gördüm her sayfada, çocuklarımıza iyilik yaptığımızı düşünürken ne kadar çok hatalar yapmışız meğerse, sanki bizim anne babalarımız kötüydü, onlar bazı sorunlarımızı kendimiz çözmemiz beklerken ilgisiz anne baba mıydı, ya da bu kadar çok abartmamışlar mıydı iyi olmayı hata yapmamayı... Kısa ebeveynlik hayatım boyunca öğrendiğim yegane şey galiba ne zaman hata yapmayayım bu konuda dediysem hep oralarda hata yaptım. Sonuç yapmaya çalıştığımın tam tersi oldu çoğunlukla, hem ben üzüldüm hem çocuklar sonuç hüsran...
Yazar bize her fırsatta bunu hatırlattı sanki bana, bırak dedi bu hayat onların sorumluluklarını alsınlar, direksiyona onlar geçsin sen eşlik et sadece, oysa benim okul hayatımda da kimse bana ödevlerimi sormamıştı ben almıştım o sorumluluğu ama nerde kırıldı nasıl oldu bilemeyerek geldiğim noktayı hayretler içinde gördüm.
Kendisi hakkında çok bilgim olmayarak başladım kitabına, eleştirilerin aksine dilini de anlatımını da örneklerini de çok beğendim. Vermeye çalıştığı mesajı da din ve eğitim konusunda gösterdiği benzerliklere de yürekten katılıyorum. Geldiğimiz nokta ortada sanırım en güzel cevap da bu zaten.
Bize anlatılmaya çalışılanı anlayamamakla geçiyor ömrümüz maalesef bu din de de böyle, gölge de de böyle...
Belki de önce sevgiyi öğrenmemiz gerek, gerçek sevginin nasıl olduğunu, ne olduğunu, sonra eğitimden, dinden, evlilikten devam edilir zannımca.
Son olarak her bireyin, her eğitimcinin, her ebeveynin okuması gerektiğini düşünüyorum. Çocuklarımızın gözlerindeki ışığı söndürmeden, kendimize benzetmeden önce okuyup onları dönüşü
Hilal Taşpınar Koyuncu isimli okura yanıt verildi
Hilal Taşpınar Koyuncu
Ayşe Özalp 😍❤️
Benim hala umudum var...
Kitabın her sayfasını hem bir ebeveyn hem de bir çocuk olarak okudum galiba, her sayfayı ben nasıldım çocuklarıma neler yapıyorum diye sorgulayarak baktım. Bazen modernlik ve iyi bir ebeveyn olmayı ne kadar çok abarttığımızı gördüm her sayfada, çocuklarımıza iyilik yaptığımızı düşünürken ne kadar çok hatalar yapmışız meğerse, sanki bizim anne babalarımız kötüydü, onlar bazı sorunlarımızı kendimiz çözmemiz beklerken ilgisiz anne baba mıydı, ya da bu kadar çok abartmamışlar mıydı iyi olmayı hata yapmamayı... Kısa ebeveynlik hayatım boyunca öğrendiğim yegane şey galiba ne zaman hata yapmayayım bu konuda dediysem hep oralarda hata yaptım. Sonuç yapmaya çalıştığımın tam tersi oldu çoğunlukla, hem ben üzüldüm hem çocuklar sonuç hüsran...
Yazar bize her fırsatta bunu hatırlattı sanki bana, bırak dedi bu hayat onların sorumluluklarını alsınlar, direksiyona onlar geçsin sen eşlik et sadece, oysa benim okul hayatımda da kimse bana ödevlerimi sormamıştı ben almıştım o sorumluluğu ama nerde kırıldı nasıl oldu bilemeyerek geldiğim noktayı hayretler içinde gördüm.
Kendisi hakkında çok bilgim olmayarak başladım kitabına, eleştirilerin aksine dilini de anlatımını da örneklerini de çok beğendim. Vermeye çalıştığı mesajı da din ve eğitim konusunda gösterdiği benzerliklere de yürekten katılıyorum. Geldiğimiz nokta ortada sanırım en güzel cevap da bu zaten.
Bize anlatılmaya çalışılanı anlayamamakla geçiyor ömrümüz maalesef bu din de de böyle, gölge de de böyle...
Belki de önce sevgiyi öğrenmemiz gerek, gerçek sevginin nasıl olduğunu, ne olduğunu, sonra eğitimden, dinden, evlilikten devam edilir zannımca.
Son olarak her bireyin, her eğitimcinin, her ebeveynin okuması gerektiğini düşünüyorum. Çocuklarımızın gözlerindeki ışığı söndürmeden, kendimize benzetmeden önce okuyup onları dönüşü
Hilal Taşpınar Koyuncu
Okuyacaklarımıza eklensin o zaman 🥰
Neresiydi Ev...
Sanırım artık aranızda yeni bir Nermin Yıldırım fanı var... Kitap sohbetine dalabildiğim her ortamda sevgiyle, kitaplarını kendim yazmışcasına gereksiz bir gururla bahsedeceğim kendisinden.
Hikayelerimiz, evlerimiz, arayışlarımız bambaşka olsa da hepimizin yolculuğunu anlatıyor bize, Ev bir yol hikayesi, belki de gerçek bir yol hikayesi...
Karakterimiz Seher ve arkadaşı Ogo, birlikte bir yolculuğa çıkarlar, (büyük hikayeler de ya şehre yeni biri gelir ya da bir yolculuğa çıkılır malumunuz) bu yolculuk uzun bir yolu yürüyerek geçilecek bir yol, ülkeler şehirler geçerek, otobüsle bir çırpıda geçilen ama yürüyerek ömür gibi gelen bir yolculuk. Ama seher sadece yolu yürümüyor an be an kendi içine de bir yolculuk yapıyor, kendini arıyor, bulamıyor kızıyor kavga ediyor barışıyor kendisi ile, bir insanın yine ve yine kendini arayışına tanıklık ediyoruz yani. Aynı amaçlarla farklı hikayelerle ne kadar çok arıyoruz kendimizi, nasıl da bulamıyoruz ya da ya da bulup bulup yeniden kaybediyoruzdur kimbilir...
Kitapta ki diğer karakter Ogo da Seher'in tam tersi nasıl da mutlu, nasıl da huzurlu nasıl da barışık hayatla nasıl da uyumla hareket ediyor, dalgalarla dans ediyor sanki, sevilmek, sevildiğini bilerek büyümek nasıl da fark yaratıyor insanın hayatında. Boşuna demiyoruz bir annenin veremediğini tüm dünya bir araya gelse veremez, ben de ekliyorum bir annenin açtığı yarayı ne yaparsan yap senden başkası kapatamaz. Ogo gibi dostlarımız olsun hayatımızda ya da biz Ogo gibi dost olalım kendimizle, dünya daha güzel bir yer olur mu bilmiyorum ama dünyanın güzelliklerini görmeyi başarabiliriz belki de...
Son olarak kitabın finalinde ki sahneler yani kendi çocukluğunla hesaplaşma, belki de barışma sahnelerinin nerdeyse birebir aynını bana yıllar önce anlatan, yaşatan kendisi bir
Hilal Taşpınar Koyuncu
Ogo ‘ya benzetilmek onur verici 🥰 sana ne desem az… çok mutlu ettin beni dostum ❤️ bir 
Nermin Yıldırım fanı olarak ben de diyebilirim ki tüm kitaplarını okuyunuz okutunuz 🪷 ve Ayşe Özalp birlikte çoook uzun yollar gidip gönül evimizde birbirimizi ağırlamak ümidi ile.. seni çok seviyorum kardeşim 😇❤️
Nermin Yıldırım fanı olarak ben de diyebilirim ki tüm kitaplarını okuyunuz okutunuz 🪷 ve Ayşe Özalp birlikte çoook uzun yollar gidip gönül evimizde birbirimizi ağırlamak ümidi ile.. seni çok seviyorum kardeşim 😇❤️Vasat, üzücü…
Son iki kitabı beni hayal kırıklığına uğratan yazar 
Ayşe Kulin
ve inceleme yazmaya değer görmediğim ama iki satır da serzenişte bulunmaktan kendimi alıkoyamadığım yeni kitabı 
4 Gün 3 Gece
60 ihtilalini anlatan bir 4 gün 3 gece okumayı beklerken, neyi vurgulamayı amaçladığı belli olmayan, biraz Alevilik’ten dem vuran, biraz Demokrat Parti dönemine değinen, aşk romanı desek değil, sadece cinsellikle yüzeysel olarak yaşanmış bir ilişkiyi anlatan, ne desem sanki fazla kalacak bir roman ne yazık ki.
Ayşe Kulin
ve inceleme yazmaya değer görmediğim ama iki satır da serzenişte bulunmaktan kendimi alıkoyamadığım yeni kitabı 4 Gün 3 Gece
60 ihtilalini anlatan bir 4 gün 3 gece okumayı beklerken, neyi vurgulamayı amaçladığı belli olmayan, biraz Alevilik’ten dem vuran, biraz Demokrat Parti dönemine değinen, aşk romanı desek değil, sadece cinsellikle yüzeysel olarak yaşanmış bir ilişkiyi anlatan, ne desem sanki fazla kalacak bir roman ne yazık ki.Hilal Taşpınar Koyuncu
Tebrik ederim 🙌🏻 sözlere dökemediğim yorumu siz yazmışsınız 👏 
Yarın Yok kitabı da beni bu kitap kadar hayal kırıklığına uğratmıştı maalesef.
Yarın Yok kitabı da beni bu kitap kadar hayal kırıklığına uğratmıştı maalesef.