“Ey gönül; ille de birini seveceksen dışını değil içini seveceksin.
Gördüğünü herkes sever ama
sen asıl görmediklerini seveceksin.
Sözde değil özde aşk istiyorsan
elbet tene değil cana değeceksin.”
Madem vazgeçildi vardan ve yoka düşüldü. Madem vazgeçildi güçten ve güçsüzlük seçildi. Madem vazgeçildi hırstan ve utanmak vasıl oldu. Madem vazgeçildi aydınlıktan ve karanlık tercih edildi. Açığa çıkmaz mı her şeyi var eden yokluktan?
Kötülük kısır bir döngüdür. Kuyruğunu yiyen yılanın hali gibi acınası kılar kişiyi. Diğerlerine zarar verip kendi geleceğini korumaya çalışırken, Tanrı'nın da planları olduğunu unutturur. Her şeyi kontrol edebileceğini düşünen kişi, en çok kendisinden uzaklaşır ve en fazla kendisini kontrol edememeye başlar. Dünya insanın yapboz gibi oynayabileceği bir oyuna alanı değildir. Diğerlerinin kaderlerine hükmetmeye çalışan kişi, kendi kaderine mağlup olur ve en güçlü hissettiği anda yenilgiyi yaşar. Bir adamın en zayıf anı şüphesiz kendini en güçlü hissettiği andır.