"beni kıskıvrak yakalayan bir şeyin sana dokunması bile gerekmez, ya da tersi; senin için masumiyet olan șey benim için suç olabilir ya da tersi; sende hiç bir etki yaratmayan şey benim mezarım olabilir."
Derler ya, insan asla doymak bilmez diye, yüzünü verseniz ille de astarını ister diye. Bu sözler insanı kınama amacıyla söylenir, oysa insan soyunun en büyük yeteneklerinden biri, onu elindekiyle yetinen hayvanlardan üstün kılan bir yetenektir bu.
Şüphesiz haysiyetle ilgisiz bir dünya bu. Ama galiba mezarımıza sadece haysiyeti götüreceğiz. Öf be! Anarşist miyim ne?
En iyisi sana imdat etmektir. Özlemektir seni, geberesiye. Ses etmektir, haykırmak "Leylâ!" bir tenha saatte geceler yarı. Ömrümüz çelimsiz, kısa. Çabamız korkunç ama.