Yine hayran olunası kurguda bir Stefan Zweig eseri..
Bazen sevdiklerimizi kaybetmemek için vazgeçmek zorunda kaldığımız gururumuz yada taviz vermek zorunda olduğumuz şeyler..
Önemli olan buna değer insanlar için olmalı bu vazgeçişler..
İçinde, çok derinlerde bir şeyler hala canını yakıyordu;
fakat bu geçici bir acıydı; şiddetli olsa da , iyi huylu bir acı...
Tıpkı bir yara dokusunda, yara tamamen kapanmadan önce hissedilen
o yakıcı acı gibi...
Hiç bir şey düşünmemek , sadece yaklaşan sona dair belirsiz, karmakarışık , hafifçe yükselerek her tarafı sarıp sarmalayan bir sis hissetmek ne iyiydi!