Sevcan
@_mangoananas
Şu anda okuduğu kitap
Ay ışığının kenarından, bulutların üstünden koşarak...
"...Dünyadaki her şey ölür, fakat bizim bunun hakkında bildiğimiz yalnızca soyut bir şeydir. Eğer bir tepemin kenarındaki çayırlıkta durur da, etrafa dikkatle bakacak olursanız, gözünüze çarpacak olan hemen her şey bir ölüm işlemidir ve hemen bütün o şeyler sizden çok daha önce ölecektir..."
Ayrılık ne biliyor musun? Ne araya yolların girmesi, ne kapanan kapılar, ne yıldız kayması gecede, ne güz, ne ceplerde tren tarifesi, ne de turna katarı gökte... İnsanın içini dökmekten vazgeçmesi ayrılık. İpi kopmuş boncuklar gibi yollara döktüğü gözlerini, birer damla düş kırıklığı olarak toplaması içine. Ardında dünyalar ışıyan camlar dururken duvarlara dalıp dalıp gitmesi. Türküsünü söyleyecek kimsesi kalmamak ayrılık. Ödünç sesle konuşan bir kalabalık içinde kendi sesiyle silinmek. Birdenbire büyümesi, gülüşü artık yaprak kıpırdatmayan bir çocuğun. İnsanın yaşlandıkça kendi kuyusuna düşmesi. Bir kadının yatağına uzanan kül bağlam bir gövde. Saçına rüzgâr, sesine ışık düşürememek kimsenin Parmaklarını sözüne pınar edememek. Uzaklarda bir adam üşümesi, bir kadın dağlara daldıkça. Işıklı vitrinlere bakma dan geçmek çarşılardan. Çiçekçilerden uzağa düşmesi insanın yolunun. Evlerle sokaklar arasında bir ayrım kalmaması. Ayrılık yağmurdan vazgeçiş, sudan üşüme; yalnızca gölge vermesi ağaçların. İyiliğin küfre dönmesi ayrılık. Güneşin bir ceza gibi doğması dünyaya, Başımı alıp gitmek gibi bir geri dönüş. İki adımından birisi insanın. Sevincin kundakçısı hüznün arması. Süreğen korkusu inceliğin. Ayrılık o küçük ölüm, usta dokunuşlarla bizi büyük ölüme hazırlayan.
