"Tüm insanlar içinde ehlullah'a rusum ulemasından daha çok eziyet eden ve baskı yapan kimse yoktur. Peygamberler için firavun neyse veliler için de zahir uleması odur!" demekte, zahir uleması ile mutasavvıflar arasındaki kavgayı yumuşatma yerine sertleştirmeyi tercih etmektedir.
Hz. Muâviye hata etmişti. Hak taraf Emîru'l-Mü'minîn Hz. Ali (Allah ondan razı olsun) tarafıydı. Fakat Hz. Muâviye'yi fâsık olarak nitelemez ve durumunu Allah'a havale ederiz. Onun sahabîliğini inkâr etmeyiz. Herhangi bir sahabeye dil uzatmayız. Hepsine Allah'tan rahmet dileriz. Bunlar bilinmesi zorunlu olan dinin temel (usul) kaideleridir. Tevfik Allah iledir.
Kendi aralarında anlaşmazlık veya savaş durumu meydana gelen Hz. Ali (radıyallahuanh) ve Hz. Muâviye (radıyallahuanh) gibi sahabiler hakkında yorum yapmamamız gerekir. Nitekim onlar, ancak Allah rızası için anlaşmazlık yaşamışlardır.
Kendi nefislerinin arzu ve istekleri asla söz konusu değildir. Her iki taraf da kendi ictihadının doğru olduğu zannını taşımaktaydı. Bu hususta onların hâşâ günahkar olmadığını göstermektedir. Aksine ölen de öldürülen de niyetinde Hak rızasını taşıdığı için masumdur.
Batı tefekkürünün vardığı hakikat şudur ki, dinler olmasaydı, bugün insanlık bir tekerleği bile keşfedemeyecekti. Din tarihi okuyanlar yakından bilir, filan marifet falan peygambere, terzilik İdris Peygambere, gemicilik Nuh peygambere ait vesaire. Fakat bunlar üstünkörü hükümlerdir. Peygamberler insanlarda mücerretin zarını demişlerdir, mücerret tefekkürü getirmişlerdir ve ondan sonra bu tefekkür kendisine bütün dünyayı çekeceği zemini bulmuştur. Onun için mücerret fikrin nefhası olan din insanda kafayı ve ruhu da tesis eden müessisedir.
