İslâma pazarlaksız ve sımsıkı bağlanmadan önceki şiirlerim ve yazılarım arasında, hattâ küfre kadar gidenler ise, çoktanberi eser çerçevem dışına çıkarıldığı, her birinden ayrı ayrı istiğfar edildiği ve çöp tenekesine atıldığı için, nereden nereye geldiğimi göstermekte bile kullanılmamalı ve onlarla müminleri benden çevirmek isteyeceklere -çok denenmiştir- şu cevap verilmelidir: «Koca Hazret-i Ömer, bile Allah’ın Resulünü öldürmeye davranmış ve peşinden
bütün sahabilerin, derecede ikincisi olmak gibi bir şerefe ermiştir. Hiç ona bu ilk davranışından ötürü sonradan
dil uzatan olmuş mudur? Belki o noktadan bu noktaya gelmekte faziletlerin en büyüğü vardır.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Mevlid resmî ibadet şekilleri arasına sokuşturulması bakımından bir <bid'at>tir… Hattâ Süleyman Çelebi'nin Müslüman-Türk ruhuna derinden derine sinmiş meşhur «Mevlid»i için, Molla Fenâri Hazretlerinden menfi bir hüküm çıktığı rivayeti vardır.
Menfi hüküm, ancak Mevlidin resmî ibadet çerçevesi içinđe yer almaya doğru gitmesiyle düşünülebilir ve
o mutlak ve mukaddes çerçeve dışında tefekküri ve tahassüsi ibadete bağlı kaldıkça ve hududunu gözettikçe makbulün makbulü olur.
Bizde zuhûr eden meşahirden hemen hiçbirinin muntazam ve etraflı bir tercüme-i hali yok gibidir. Bizim meşahirimiz kendi kendilerine doğarlar, kendi kendilerine yaşarlar ve kendi kendilerine terk-i hayat edip giderler. İşte tercüme-i halini yazmakta olduğumuz Yûnus, o kâbîl zevâttandır.
İbnü'l Arabi bütün eserlerinin Kur'an'ın hazinelerinden olduğunu, kendisine Kur'an'ın fehminin ve nusretinin bahşedildiğini sık sık söyler. Bundan dolayı el-fütuhata tasavvufi bir Kur'an tefsiri demek mümkündür.
Hep (kül) odur, onunladır, ondandır ve onadır. Eğer o bir göz açıp kapayıncaya kadar şu alemden gizlenecek olsaydı bu alem bir anda yok olurdu. Alemin bekası ancak Allah'ın ona bakması, onu korumasıyladır.