ayşe
@abgulec
Yönümüzü bulmak gibi asli bir işi başkalarına, daha da kötüsü, makinelere emanet ettik. Evimizden sadece elli kilometre uzakta, yol sorma ya da bir haritaya müracaat etme imkanımız olmadan doğanın ortasına bırakılsaydık ne yapardık acaba? Bir ihtimal doğru yolu buluncaya dek ne kadar zaman başıboş dolaşırdık? Bu yüzden seyahatin en önemli tarafını, bizi güçlü insanlar kılan şeyi kaybetmiyor muyuz? Temel yolunu bulma, kendi başımıza doğru yönde ilerleme kapasitesi. Artık gerçekten yolunu bulmayı bilmeyen bizlerin, özel yaşamlarımızda kendimizi sık sık biraz kaybolmuş hissetmemizde şaşılacak ne var? Her şeyi bildiğimiz, her şeye hakim olduğumuz iddiasındayız ama doğada, hem de "medenileşmiş" doğada, bir yavru kuş kadar savunmasızız.
Manzarayı, yıldızları, doğayı okumayı bilmiyoruz artık. Hepsi çevremizin dilsiz dekorları haline geldi.
Dışarı çıktığımız andan itibaren, hayat daha beklenmediktir. Ama olayların istikrarsızlığıyla her gün karşılaşmak durumunda kalınca insanın kendi küçük alışkanlıklarını keşfetmesi de bir o kadar keyiflidir.
dünya
çıplak omuzlar üzerinde duran
herkes alışkın dölyatağı bersalarla ağulanmış bir dünyaya
benimse dar çünkü dargın havsalamın gücü yok bazı şeyleri taşımaya
önce kalbim lanete çarpa çarpa gümrah
sonra kalbim gümrah ırmakları tanımaktan kaygulu
sakın styks sularının heyulası sanmayın
er gövdesinde dolaşan bulutun simyası bu
biraz üzgün ve ömer öfkesinde biraz
öyle hisab katındayım ki katlim savcılardan sorulmaz
ne kireç badanalı evlerde doğmuş olmak
ne ellerin hırsla yaban tutuşu
ne fabrikalarda biteviye üretilmekte olan kahır
dev iştihasıyla bende kabaran aşkı yetmez karşılamaya
insanlar hangi dünyaya kulak kesilmişse öbürüne sağır
o ferah ve delişmen birçok alınlarda betondan tanrılara kulluğun zırhı vardır
çelik teller ve baruttan çatılınca iskeletim şakaklarıma dayanınca güneş
can çekişen bir sansar edasıyla
uğultudan fark edilmez olunca konuştuğum kadınların sahiden doğurduğuna
toprağın da sürüldüğüne inanmıyorum
nicedir kavrayamam haller içinde halim
demiri bir hecenin sıcağında eriyor iken gördüm
bir somunu bölünce silkinen gökyüzünü
su içtiğim tas bana merhaba dedi, duydum duydum yağmurların gövdemden ağdığını
-ismet özel-
kurbanı her türlü parçalayıp derisini yüzen yiğido kızlarımız ile ete bakmaya dahi tahammülü olmayan minnoş kızlarımızı birbiriyle kıyaslama bayramı.
bir tarafı mutlaka yermemiz gerek yoksa içimiz asla rahat etmez günlerinden bir gün.
sürekli bir şeyleri diğer bir şeylerle karşılaştırma hobisi.
aaa bak lafa daldım, az daha bayramınızı tebrik etmeyi unutuyordum.
aaa bak unuttum, tüh.