İyiliğin ve saflığın, çıkarcı ve karanlık bir dünyada bir zayıflık mı yoksa en büyük başkaldırı mı olduğu sorusu; Prens Mişkin’in ruhunda yankılanan o acı dolu gerçektir. İnsan, kendi hakikatini korumak için dünyevi olan her şeyi kaybetmeyi göze aldığında, belki de asıl "budala" olanın kendisi değil, vicdanını yitiren o dünya olduğunu anlar.
Hayatımızı geriye dönemeyecek bir uca taşımazsak, şiirin peteğini nasıl doldururduk?
Sayfa 293 - Dergah Yayınları 40. Baskı: Kasım 2022
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Acının köklerini besleyen tek bir güç varsa, o da bu anın ötesinde öğrenmeyi reddetmektir.
Şu eski Türk evinde, bir zamanlar daha varsılken,şimdi sözde dinginliğin sularında yaşayıp giderken, olacak iş miydi? Oluyordu, hem de durmaksızın. Saatin tıkırtısı, kırk yaşındaki kanepe, onunla bir koltuklar, halı, masa, hala florasan girmemiş odanın eski rüyası, onları bambaşka rüyalara sürüklerken. Acı, acılılığını mı yitirmişti yoksa? Keskin bir alay ne iyi giderdi şimdi. Oysa kaçak bir hüzün, bütün gecenin efendisiydi.
Onu ne beni ne kadar üzdüğüyle ne de mutlu etmişliğiyle anarım. Kuşkusuz biri olmasa diğeri olamaz ve biri o kadar aşağı çekmese öteki öyle yukarı çıkaramaz. Pamuklara sardığım hazzım ne biri ne diğeri yani, asıl olan o kamikaze, düşerken de fırlarken de yüreğimin ağzıma gelmesi, tekinsiz uçuşum ve tümünün müsebbibi o güzel surat.
İçim inanılmaz derecede hüzünlü dolsa da, o ana da teslim oluyorum. O hüznün içinden geçiyorum. Her şey geçici bu alemde. Acı da, hüzün de ve bunlar gibi istemediğimiz her duygu da. İçinden geçebilirsek, onu getiren anlarla birlikte geçip gidiyor, er ya da geç.
Sayfa 325
