Gönül Kaçanı Kovalar'ı okurken hikâyenin akıcılığına rağmen anlatımın bana fazla basit geldiğini hissettim. Karakterler ve olaylar yeterince derinleşmediği için metin zaman zaman amatörce yazılmış izlenimi bıraktı. Roman, romantik türü seven okurları memnun edebilir; ancak ben dilde ve kurguda daha fazla edebi yoğunluk aradığım için beklediğim etkiyi yaratmadı.
iyi bir tema ama tema dışında kalan her şey berrrrrbat. kitabı alırken beni kandırmışlar resmen, yok murakami stili yok rüya atmosferi yok onun kalemi bambaşkadır falan. eksik ve amatörce yazıyı size bir özgünlük olarak yutturmaya çalışıyorlar. iki karakterin gözünden okuyorsunuz, tengo ve aomame birbirini tamamlayan ama çokça da farklı karakterler. tengo herhangi bir karakter gibi sunulurken aomame ve kitaptaki diğer kadın karakterler inanılmaz seksist ve objeleştirilerek yazılmış. uazar bir kadın karakteri tanımlarken göğüslerinin şekli duruşu boyutu ve bir sürü aptal saptal şekilde tanımlamayı uygun görüyorken erkek karakter için herhangi bi adam gibi tanıtıyor. sürekli anlamsız cinsellik sahneleri beni bıktırdı. iki karakter adamakıllı konuşurken birdenbire ya memelere odak kayıyor ya da seksten bahsetmeye başlıyorlar. ucuz bir porno okuyormuşum hissiyatını silen hiçbir sahne olmadı. karakterler derin değil, tutarlı da değil. kitabın yarısına kadar hikaye açılmıyor, gizemi çözmek için ortaya atılan olgular daha da çorbaya çeviriyor. sürekli bir ara metin geçiyor ve kitabın bitmesine son kırk sayfa kala bile sana random bi bilgi atıyo yazar. konuşmalar da akıcı olmadığı gibi karakterleri yansıtmıyor, yazar karakterlerin ağzını açıp kendi istediklerini onlara söyletiyor gibi hissetmekten kendimi alamadım. gerçek dünyada ya da gerçek dünyayı taklit eden bir dünyada olmayacak sohbet konuşmaları geçiyor, örneğin iki kız dışarı yemeğe çıkıyorlar ve birbirlerini tanımaya çalışıyorlar kızlardan biri çocukluğunda erkekler sana kötü şeyler yaptı mı diye bi soru ortaya atıyor, yeni tanıştığın kimseye böyle sormazsın ya da konuşmazsın ki... bilgi aktarımı yapay: karakter bir silahın modeli hakkında endişeye düşüyor ve yatmak için yaklaştığı adama sohbet esnasında modeli
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kendimize kadar şiirler sayfamızda kitabın tamamı seslendirilmiştir amatörce kendimize kadar :) youtu.be/bQtGOLBHA3U?si=...
Hatalar afola iyi dinlemeler.
Aeden gezegeninde yaşayan iki genç, Numi ve Sonje' nin Dünya' ya yaptıkları yolculuk. Numi, Aeden' deki hayata ve insanlara karşı bir uyumsuzluk içinde hissediyor çünkü o bir Dünyalı. Sonje' ye olan hislerinde de karşılık bulamayınca gerçek ailesini bulmak için Dünya' ya gelmeye karar veriyor ve ona Sonje yardım ediyor. Ancak Dünya' da hiçbir şey umdukları gibi gitmiyor.
Dünya' da bir şekilde yolları ayrılıyor ve ayrı ayrı, buradaki korkunç gerçeklerle yüzleşip kendilerini masum canlıları ve çocukları kurtarmaya çalışırken buluyorlar.
Kitapta, bizim yaşadığımız düzene dışarıdan bir bakış açısı sunuyor. Aslında çok kapsamlı ve katmanlı bir kitap. Sorgulamamızı, farkına varmamızı sağlıyor. Çoğu da bildiğimiz halde müdahale edemediğimiz gerçekler. Dünyanın kaynaklarını tüketiyor olmamız, hayvanlara yapılan zulümler, çocuklara yapılan işkenceler, yozlaşmış toplum, organ kaçakçılığı, orman katliamları ve daha bir sürü korkunç gerçekler...
Dünya' da geçen kısımlar çok akıcı ve heyecanlı olmasına rağmen Aeden' deki hayat beni pek ikna etmedi, içine alamadı. Öncelikle Aeden' de son derece doğal ve sade bir hayat yaşarken Dünya' da çok gelişmiş teknolojiler kullanmaya başlıyorlar. Bize göre her bakımdan çok üstün, gelişmiş insanlar olmalarına rağmen iki kişi arasındaki ilişki bile çok ergence ve amatörce işlenmiş gibi geliyor.
Bir yandan da öneriler ve eleştiriler getiriyor bize Sonje ve Numi. Evrenin canlı olduğunu, petrolün Dünya' nın kanı olduğunu, ısınmak için güneş enerjisinden faydalanmak yerine ormanları katletmemizin anlamsızlığını, bilimde ve teknolojide kullanmamız gereken değerli madenleri boynumuza takmamızın saçmalığını ve 80 yıllık hayatlarımızda her şeye sahip olma hırsımızı eleştiriyorlar.
Sonunda birçok şey açıklığa kavuşmuyor. Yazar belki de devam kitabı
Žižek'in Encore için seçtiği felsefi/politik metin- lerden oluşan "Tin Kemiktir" ve popüler kültür metinlerini içeren "Bilinmeyen Bilinenler" serisi işte bu farklı boyuta, kabul görmemiş inançlarımızın hatta toplumsal değerlerimizin temelini oluşturan ama yine de görmezlikten geldiğimiz, farkında olmadı- ğımız alanlara odaklanıyor. Hegel'in "Tin Kemiktir" formülündeki kafatası kemiği Žižek'e göre öznedeki temsillenemez bir imkânsızlığı, bir boşluğu işaret eder. Onun Donald Rumsfeld analizinde ileri sürdüğü bildiğimizi bilmediklerimiz ek önermesi Rumsfeld'in Irak'ta yapılan işkenceleri bildiğini bil- memesine, yani Lacan'ın söylediği “kendini bilmeyen bilgiye ilişkindir:
2003'te Rumsfeld biraz amatörce, bilinen ve bi- linmeyen arasındaki ilişki hakkında felsefe yapmaya girişti: "Bilinen bilinenler vardır. Bunlar bildiğimizi bildiğimiz şeylerdir. Bilinen bilinmeyenler vardır. Yani, bazı şeyler vardır ki bilmediğimizi biliriz. Fakat bilinmeyen bilinmeyenler de vardır. Bunlar öyledir ki bilmediğimizi bilmeyiz.” Onun eklemeyi unuttuğu önemli bir dördüncü tanım var: 'bilinmeyen bilinenler', bildiğimizi bilmediğimiz şeyler ki bu tam anlamıyla Freudcu bilinçdışıdır...
Fizik katili karakterler derneği..
Acemice yazılmış, yazarın deneyimine yakışmayan bir kitap.
Öncelikle en temel sorundan başlayalım. Kitap ilk yarıya kadar “Ben ne okuyorum?” diye sordurtuyor çünkü bir türlü konuya giremiyoruz. Kitabın ana türü polisiye olmasına rağmen ilk yarı polisiyeye dair en belirgin özellik, karakterlerden birinin sevgilisinin “dedektif” olması. Sayfalar boyunca kâh İlahi Komedya tartışılıyor kâh biri sevgilisiyle tartışıyor lakin bir türlü polisiye kısmına gelemiyoruz.
Diğer beni çok rahatsız eden mevzu ise kitap farklı karakterlerin ağzından yazılmış ama karakterler o kadar tekdüze yazılmış ki iki ayrı insan oldukları anlaşılmıyor. İkisinde de aynı durağan ton baskın. Yani iki karakterin iç sesi de donuk, kafası karışık ve takıntılı.
Kitapta bariz hatalar var. Karakter yaratmak ve ona meziyetler yüklemek kolaydır ama iş o yetenekleri kullandırma sırasına gelince yazarın asıl mahareti ortaya çıkar ki bence en çok bu noktada sınıfta kalıyor. Çünkü sözde fizik bilen karakteri (Ansel) fizik bilmiyor. Karakterin fizik bildiğini ve zeki olduğunu göstermek için çırpınıyor yazar. Ansel her dostuna bir fizik yasası söylüyor ama biz okuyucu olarak onun anlatış biçiminden Ansel’in gram fizik bilmediğini anlıyoruz çünkü söylediği HER fizik cümlesinde mutlaka bir yanlış var :D Belli ki ne yazar ne editör zahmet edip lisesli sayısal öğrencisiyle bile muhabbet etmediği için bu en temel fizik yanlışlarını gözden kaçırmış.
Karakterlerin beynime kan sıçramasına sebep olan bazı cahillikleri:
1- “Her etkiye karşı eşit ve zıt tepki vardır…”
Böyle bir şey yok. Bir şey hem eşit hem zıt olamaz. Bu yüzden o cümlenin doğrusu “eşit BÜYÜKLÜKTE, zıt tepki”dir. Oradaki büyüklük ifadesi süs olsun diye yok, diğer türlü evrende var olamayacak ve Newton’ınkiyle alakasız, kafasına göre bir kanun yaratmış