Bütün hayatım bir yolculuk haline dönüştü; bense tek yuvamın, her zaman dönebileceğim ve en iyi bildiğim tek yerin hastalığım olduğuna inanmaya başladım.
“İnsanlar ne kadar da meşgul, her biri bir koşuşturmacanın içinde, sürekli bir yerlere yetişmeye çalışıyor, yoğun bir tempoyla hareket ediyorlar ve bu rutine o kadar bağlanmışlar ki gözleri başka hiçbir şeyi görmüyor sanki. Sanki şuracıkta ölsek umurlarında bile olmaz. Aslında umursamaları için evvela görmeleri gerekir, belki de bizi görmeyeceklerdir bile. Odak noktaları hep aynı, hep aynı işler, hep aynı şeyler. Onlara bakınca dünya telaşından her şeyi unutmuş ve sadece görevlerine odaklanmış birtakım makineler görüyorum.”
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
"Bir gün sen de bana böyle gülümseyecek misin?"
"Zaten gülümsemiyor muyum?" diye fısıldadığımda, "Öyle değil," dedi anlam veremediğim bir gizemle. "Tüm kalbinle, hayallerinle, öfkenle, mutluluğunla, hüznünle, her şeyinle bana gelip gözlerime baktığın anda gülümseyecek misin?"
"Sen... Beni öyle çağırdığında. Sen... Her şeyinle bana geldiğinde..."
Insan için en zor soru, nere-ye yani meâd sorusudur. Bu soru bir korku sorusu değil, bir anlam sorusudur; korku, anlamsızlıktır; dolayısıyla belirsizliktir, tanımsızlıktır.
İnsanın anlam arayışı, basit bir tanımlama sorunu değil, bizâtihi yaşama nedenidir; anlamlandırma yetisini kaybeden insan kendini ifnå eder.
Oysa biz yalnızca başkalarını nezaketle yanlış tanırız,onlar da bizi yanlış tanısınlar diye.
26
