annem’e
“… insan annesi ölünce anlar
içindeki çocuğun
hiç ölmeyeceğini
aklına geldikçe kahrolur
bunu anlamakta
neden
bu kadar geciktiğini…”
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Kız çocuklarından biri öldüğü zaman babam her zamanki gibi yemeğini yer, anneme ayaklarını yıkatır, sonra yatmaya giderdi. Ölen çocuk erkekse babam annemi dövdükten sonra yemeğini yiyip gene yatağa yollanırdı.
“Ben çok mu keyif alıyorum sanıyorsun? Küçükken erkek gibi büyüdüğüm için bu durum benim hoşuma mı gidiyor? Erkek değilim anne ben! Öyle de hissetmiyorum! Korktuğun buysa eğer, hala kadın olmaktan memnunum ve cinsiyetimi değiştirmek gibi nir isteğim yok! Ki besbelli ki böyle bir niyetim olsaydı sana söylemezdim!” Sesim yüksekti evet ama sanki beni duymuyordu. Söylediklerim ona ulaşıyordu ama o bana sağırdı. “Babam erkek olmamı istedi diye küçükken erkek gibi davranmaya çalıştım. Ama bu babam beni daha çok sevsin diye düşündüğünden değil, çocuk aklımla babamı mutlu etmek istediğim için! Şimdi ise kardeşim için yapıyorum. Bunu anlamak çok mu zor anne? Her gün evden çıkıp insanların gözünün içine bakarak erkek rolü yapmak, zaten küçükken erkek olmak istiyordu diye düşününce sana basit mi geliyor? Ben artık beş yaşında değilim. Büyüdüm ve olgun bir kadınım. Eğer öyle olmasaydım babamın isteğini reddeder ve başının çaresine bakmasını söylerdim. Lütfen sende büyü ve eğer kararım erkek olmak yönünde olsa dahi buna saygı duy!”
Senin sevdiklerin, seni sevenler, içindeki duyguları ilk kımıl kımıl uyandıranlar kimlerdi, söyle!.. Küçücükken seni sevip okşayıp şımartan, nazlandıran, el bebek, gül bebek tutan bir annen var mıydı? Yoksa yaşama benim gibi kimsesiz olarak mı doğmuştun, söyle... Söyle her zaman şimdiki gibi miydin? Ne biçim düşler görürdün, söyle... Gelecek için neler kuruyor, neler düşlüyordun; hayallerinden gerçek olanlarla gerçek olmayanları.... Her şeyi ama her şeyi anlat....!
