medi
@apoelover
O zaman iman paradoksundaki ıstırap ve korkuyu daha yakından inceleyelim. Trajik kahraman evrenseli ifade etmek için kendisini terk eder; iman fatihi özel olmak için evrenseli terk eder.
Üstelik birey olarak yaşamanın en kolay şey olduğu ve insanların mutlaka olmaya zorlanmaları gereken şeyin evrensel olduğu düşünülür. Bense aynı nedenle ne bu korkuyu ne de bu görüşü paylaşmıyorum. Birey olarak var olmanın her şeyin en korkutucusu olduğunu öğrenen hiç kimse, bunun en yüce olduğunu söylemekten korkmayacaktır.
O zamanlar üç buçuk yaşında olan oğlumuza bir sabah uyandığımızda soruyorum rüya görüp görmediğini.
“Evet”, diyor.
“Eee?” diye üstelediğimde.
“Çok karanlıktı, pek göremedim” diyor.
Ertesi gün yine.
“Oğlum, rüya gördün mü?”
“Evet”
Gene suskunluk. Gene üsteliyorum.
“Eee, ne gördün?”
“Kedi.”
Gene suskunluk.
“Eeee?”
“Kedi rüyasında beni görüyordu.”
