Yazar:
Gündüz Vassaf
Tahmini Okuma Süresi:
7 sa. 7 dk.
Sayfa Sayısı:
251
Basım Tarihi:
Eylül 2019
İlk Yayın Tarihi:
1996
Yayınevi:
İletişim Yayınları
ISBN:
9789754707342
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
İnsan masa olunca.Düşünce
Puan vermedi·251 syf.·
2025 216. kitabı
Masa da masaymış ha
Bana mısın demedi bu kadar yüke
Bir iki sallandı durdu
Adam ha babam koyuyordu.
Edip Cansever
Edip Cansever’in şiirindeki adam, masanın üstüne anahtarı, ışığı, çiçekleri, uykuyu ve hatta sonsuzu koydukça, modern insanın gündelik hayatını kuran yükleri de görünür kılıyor. Masanın bu ağırlığa bana mısın dememesi onun yalnızca bir mobilyadan ziyade insanın kendine dayanak yaptığı kalıpların, alışkanlıkların, küçük zorunlulukların sembolü olduğunu gösteriyor.
Gündüz Vassaf ‘ta 
Cennetin Dibi kitabıyla şiirin masasına benzeyen modern zamanların insana fark ettirmeden sürekli bir şeyler eklettiği bir düzeni anlatıyor. Her eklenenle biraz daha bir kalıba, bir role, bir imaja bağlanıyoruz.
Cansever’in adamı yüklerini masaya bırakıyor. Vassaf ise modern dünyanın bizi masaların, ekranların, markaların, alışkanlıkların üstüne bıraktığını anlatıyor . Cennetin Dibi dünyasının bu yükleri çoğu zaman görünmez bir gözetim, manipülasyon ya da sıradanlığın zorunlu kalıpları halinden kaynaklanıyor.
Uzandı masaya sonsuzu koydu
Şiirde sonsuz masaya konuyor, Vassaf’ın metninde ise sonsuzluk reklamların ve imgelerin bitmeyen vaatleriyle birleşip ölümü unutturuyor. Ruhuyla bütün özverisiyle ha babam koyuyor hiç ulaşamayacağımız, ama durmadan peşinden koşacağımız yapay ufuklar ekliyoruz.
Şiirin sonundaki dörtlük, kitabı okurken sık sık aklım düştü. Her şeyi taşıyan masa, bazen insanın taşıyamadığı yüklerin kendisine geri döndüğü bir yüzey, reklamdan imaja, siyasetten inanç ve eğlence kültürüne kadar her şeyin biriktiği platform, yani dönüştürülmüş hayatların izdüşümü. Şiirdeki masa, yükleri alan mütevazı bir dost gibi görünse de Cennetin Dibi’ndekiler de masaya konulan, bizi biçimlendiren organize bir
Edip Cansever
Edip Cansever’in şiirindeki adam, masanın üstüne anahtarı, ışığı, çiçekleri, uykuyu ve hatta sonsuzu koydukça, modern insanın gündelik hayatını kuran yükleri de görünür kılıyor. Masanın bu ağırlığa bana mısın dememesi onun yalnızca bir mobilyadan ziyade insanın kendine dayanak yaptığı kalıpların, alışkanlıkların, küçük zorunlulukların sembolü olduğunu gösteriyor.
Gündüz Vassaf ‘ta Cennetin Dibi kitabıyla şiirin masasına benzeyen modern zamanların insana fark ettirmeden sürekli bir şeyler eklettiği bir düzeni anlatıyor. Her eklenenle biraz daha bir kalıba, bir role, bir imaja bağlanıyoruz.
Cansever’in adamı yüklerini masaya bırakıyor. Vassaf ise modern dünyanın bizi masaların, ekranların, markaların, alışkanlıkların üstüne bıraktığını anlatıyor . Cennetin Dibi dünyasının bu yükleri çoğu zaman görünmez bir gözetim, manipülasyon ya da sıradanlığın zorunlu kalıpları halinden kaynaklanıyor.
Uzandı masaya sonsuzu koydu
Şiirde sonsuz masaya konuyor, Vassaf’ın metninde ise sonsuzluk reklamların ve imgelerin bitmeyen vaatleriyle birleşip ölümü unutturuyor. Ruhuyla bütün özverisiyle ha babam koyuyor hiç ulaşamayacağımız, ama durmadan peşinden koşacağımız yapay ufuklar ekliyoruz.
Şiirin sonundaki dörtlük, kitabı okurken sık sık aklım düştü. Her şeyi taşıyan masa, bazen insanın taşıyamadığı yüklerin kendisine geri döndüğü bir yüzey, reklamdan imaja, siyasetten inanç ve eğlence kültürüne kadar her şeyin biriktiği platform, yani dönüştürülmüş hayatların izdüşümü. Şiirdeki masa, yükleri alan mütevazı bir dost gibi görünse de Cennetin Dibi’ndekiler de masaya konulan, bizi biçimlendiren organize birCennetin dibinde, cehennemdeki çığlıkları duyabilirsiniz…·251 syf.·1000Kitap
9/10
2026 46. kitabı
Öncelikle söyleyebilirim ki en az okuması kadar zor bir inceleme olacak. Ne kadar dilim döner bilmemekle beraber bu kitabın bende bıraktığı izler burda kalsın istediğim için yazacağım.
Cennetin Dibi’nde , eğer konforlu bir okuma, edilgen bir aydınlanma bekliyorsanız çok beklersiniz. Çünkü gündüz bu sefer okuyucuya, 
Cehenneme Övgü’deki gibi şahane tespitlerini yapıp, ‘buyur okuyucum’ dememiş. Bu kitapta okuyucuya, bilgileri verip, konuya dair örneklerden bir tutam koyup, devamını okuyucunun tamamlamasını isteyerek okuyucuya, ‘gel okuyucum, bunları da bi araştır, şimdi bu bilgiler ışığında çıkarımını yap’ demiş resmen. Hal böyle olunca okuyucu da, ‘aaa bu böylemiymiş’ demiyor, ‘nasıl ya, bu nasıl olmuş’ diyerek başlıyor bir yolculuğa… Bir elimde kitap bir, elimde telefon önümde defter, okudum, araştırdım, not aldım. Kitabın yarısı kadar araştırma yapıp bilgi edinince haliyle zorlayıcı, farkındalığı yüksek ve aktif bir okuma oldu.
Kitap arkası yazısından içerik bilgisini de vermiş olayım şuraya;
Gündüz Vassaf Cennetin Dibi kitabıyla, bu sefer de bizi modern insanın sınır tanımayan eğlencelerinin dipsiz kuyularına indiriyor. Rüyaların satılıp hükümetlerin kiralandığı beldelerde Freud'un kuramlarını Amsterdam’da yaşama geçiren genelevlere uğruyor, Yunan adalarında özgürlüğün yepyeni yaşam biçimlerini hayata geçiren kolonilerle karşılaşıp Çin gizli servisinin içyüzünü açığa çıkarıyor, renk renk cenaze törenlerinde dinlerin özelleştirilme çabalarına tanık oluyorsunuz. Kitabı okurken bir sürü bilgiler de ediniyorsunuz. Ama bilgilendikçe yoğunlaşan bir soru işaretleri bulutunun altına girip sunulanların doğruluğundan da şüphe etmeye başlıyorsunuz. Ancak "Prenses Diana" gibi, bilimkurgu tadındaki kimi öykülerin "doğrulandığını" basın ve televizyonun fark etmesi de Cennetin Dibi'nin şaşırtıcı
Cennetin Dibi’nde , eğer konforlu bir okuma, edilgen bir aydınlanma bekliyorsanız çok beklersiniz. Çünkü gündüz bu sefer okuyucuya, Cehenneme Övgü’deki gibi şahane tespitlerini yapıp, ‘buyur okuyucum’ dememiş. Bu kitapta okuyucuya, bilgileri verip, konuya dair örneklerden bir tutam koyup, devamını okuyucunun tamamlamasını isteyerek okuyucuya, ‘gel okuyucum, bunları da bi araştır, şimdi bu bilgiler ışığında çıkarımını yap’ demiş resmen. Hal böyle olunca okuyucu da, ‘aaa bu böylemiymiş’ demiyor, ‘nasıl ya, bu nasıl olmuş’ diyerek başlıyor bir yolculuğa… Bir elimde kitap bir, elimde telefon önümde defter, okudum, araştırdım, not aldım. Kitabın yarısı kadar araştırma yapıp bilgi edinince haliyle zorlayıcı, farkındalığı yüksek ve aktif bir okuma oldu.
Kitap arkası yazısından içerik bilgisini de vermiş olayım şuraya;
Gündüz Vassaf Cennetin Dibi kitabıyla, bu sefer de bizi modern insanın sınır tanımayan eğlencelerinin dipsiz kuyularına indiriyor. Rüyaların satılıp hükümetlerin kiralandığı beldelerde Freud'un kuramlarını Amsterdam’da yaşama geçiren genelevlere uğruyor, Yunan adalarında özgürlüğün yepyeni yaşam biçimlerini hayata geçiren kolonilerle karşılaşıp Çin gizli servisinin içyüzünü açığa çıkarıyor, renk renk cenaze törenlerinde dinlerin özelleştirilme çabalarına tanık oluyorsunuz. Kitabı okurken bir sürü bilgiler de ediniyorsunuz. Ama bilgilendikçe yoğunlaşan bir soru işaretleri bulutunun altına girip sunulanların doğruluğundan da şüphe etmeye başlıyorsunuz. Ancak "Prenses Diana" gibi, bilimkurgu tadındaki kimi öykülerin "doğrulandığını" basın ve televizyonun fark etmesi de Cennetin Dibi'nin şaşırtıcı-SON-
• Bu kitap, yazarın modern zamanlarda insanın iç dünyasına ve toplumsal yapısına dair derin gözlemlerini içeren deneme tarzında bir çalışmadır. "Özgür Vicdan" ve "İlgi" gibi ifadeler, bireysel özgürlük, ahlaki sorgulamalar ve bilinçli bir yaşam üzerine odaklanan temaları öne çıkarıyor . Kitap, felsefi ve psikolojik bir bakış açısıyla, modern hayatın çelişkilerini ve insanın kendi benliğiyle yüzleşmesini ele alıyor. İçeriği, okuyucuyu düşünmeye sevk eden, kişisel ve evrensel meseleleri irdeleyen bir üslupla yazılmış bir kitap.
• Gündüz Vassaf, düşgücünün sınırlarını zorladığı Cennetin Dibi’nde, "gelecekte yolculuğa" davet ediyor bizi.
• Herkese keyifli okumalar diliyorum ..!
• Kitaplarla kalınız..!
"Ardında iz bırakmamak
Yere basmadan yürümekten daha kolay"
Tchouang-Tse
Cehenneme Övgü kitabının vuruculuğundan sonra okumaya karar verdiğim ikinci Gündüz Vassaf eseri.
Her şeyin siyasallaştığı ve endüstriyel hale geldiği modern çağı yoğun bir şekilde eleştiriyor Vassaf.
Peki kitapta neler okuyoruz?
Tarihsel olaylara herkesin bakmayacağı yönden bakışını,
Stalin eleştirisi ve sosyalizm düşmanlığını,
Kapitalizmi yerden yere vuruşunu,
Kadın erkek ilişkilerine karşı tutumunu,
Cinsel kimlik arayışına karşı düşüncelerini,
Din, futbol, reklam sektörünün aslında göremediğimiz ya da görmek istemediğimiz yönlerini
mizah dilini kullanarak ironik biçimde okuyuca sunuyor. Absürt gelebilecek bir dili var yazarın. Ama sorgulatmayı ve düşündürmeyi iyi başarıyor. Batsın bütün sistemleriniz diyorsunuz okurken sık sık.
Bana kalırsa Cehenneme Övgü'den önce bu eser okunmalı. Çünkü onun bir nebze altında kaldığı için zaman zaman sıkıcı gelebiliyor.
İyi okumalar.
Cehenneme Övgü kitabının vuruculuğundan sonra okumaya karar verdiğim ikinci Gündüz Vassaf eseri.
Her şeyin siyasallaştığı ve endüstriyel hale geldiği modern çağı yoğun bir şekilde eleştiriyor Vassaf.
Peki kitapta neler okuyoruz?
Tarihsel olaylara herkesin bakmayacağı yönden bakışını,
Stalin eleştirisi ve sosyalizm düşmanlığını,
Kapitalizmi yerden yere vuruşunu,
Kadın erkek ilişkilerine karşı tutumunu,
Cinsel kimlik arayışına karşı düşüncelerini,
Din, futbol, reklam sektörünün aslında göremediğimiz ya da görmek istemediğimiz yönlerini
mizah dilini kullanarak ironik biçimde okuyuca sunuyor. Absürt gelebilecek bir dili var yazarın. Ama sorgulatmayı ve düşündürmeyi iyi başarıyor. Batsın bütün sistemleriniz diyorsunuz okurken sık sık.
Bana kalırsa Cehenneme Övgü'den önce bu eser okunmalı. Çünkü onun bir nebze altında kaldığı için zaman zaman sıkıcı gelebiliyor.
İyi okumalar.
Açık konuşmak gerekirse Gündüz Vassaf'ın "Cehenneme övgü" adlı kitabını bir çırpıda bitirdikten sonra büyük bir hevesle okumaya başladığım "cennetin dibi"nden ilk kitap kadar zevk alamadım. Bunun nedeninin yazarın da anlattığı üzere cehennemin, cennetten daha çok dikkat çektiği ve cennetin sıkıcı olmasına bağlıyorum ve büyük ihtimalle yazarın buyüzden 2. kitabı, ilkinden daha sıkıcı tuttuğunu düşünüyorum.
Sıkıcı dediğime bakmayın, Gündüz Vassaf'ın o bizi asla "yeter be, anladık ironik yazmayı seviyorsun da tadında bırak" dedirtmeyen, bol bol (acımasız) giydirmelerin bulunduğu sade ve anlatacağını tabiiri caizse mala anlatır gibi anlattığı dili ile eleştirdiği onlarca tema kişinin gerçekten ufkunu açıyor. Kitabı okurken sürekli "ben bunu nasıl fark etmemişim" dedirten, toplumum taaa gözünün içine sokula sokula yapılan ve hepimizin aslında "normal" olarak algıladığı bir çok eylemi bambaşka bir açıdan anlatarak okuyucuyu sürekli kendine bağlıyor. Her sayfa değiştirmemizde, anlatacaklarını merakla bekletmesi de kitaba akıcı bir dil kazandırıyor.
Eğer cehenneme övgü kitabı hiç yazılmamış olsaydı bu kitaba sıkıcı demezdim ama "cehennem", "cenneti" gölgesinde bırakacak kadar ihtişamlı olduğundan, bu kitaptan birkaç puan kırmak zorundayım.
Cehenneme övgü kitabını o kadar severek okumuştum ki bu kitaba da büyük beklentiler ile başladım ama cennetin dibi diğer kitaptan artan fikirlerin bir araya getirilmiş tekrar hali gibi hissettirdi.
Felsefi ve psikolojik o yoğunluğu aradığımdan mıdır bilmiyorum ama benim için fazla zorlama bir kitap geldi.
Güzel ve anlamlı bir kitaptı. Çok fazla detaya girme gereğinde bulunmuyorum. Kitabın olay örgüsü, karakterler, sadeliği kitabı baya okunur kılmış. İçerik açısından zengin bir kitap. Herkesin okumasını öneririm, herkese iyi okumalar.
Cennetin Dibi
Gündüz Vassaf
Gündüz Vassaf'ın kara mizahın ironik çizgisinde kelimelere bürünmüş gelecek dünya fikri insanı şaşırtıyor. Yoğun ve yorucu bir okuma evresi isteyen bu kitap,ideolijik bir bombardıman ve saptamalarla yüklü. Tarihsel değerlere,olaylara farklı bir bakış açısı mevcut direk saldırı diye nitelendirebileceğimiz üslub eni konu hissediliyor. Cehenneme övgü ve cennetin dibi üst üste okunmalı ki kavranabilmeli.
Özellikle futbol ve din konularını işlediği bölümlere katılıyorum. Kayda değer geleceğe tasarıları ile elbette okunmayı hak ediyor. Sarsıcı olan tarafı ise sovyetlere Stalin nezdinde ve sıklıkla eleştirel dille yer vermesi. Global dünya da salt sovyet hegemonyası ve Stalin "kötülükleri" olmadı. Kaldı ki bu nokta da yazara katılmıyorum. Elbette kimse ilah değildir lakin topyekün Stalin nezdinde sayfalara dökülen açık sosyalizm düşmanlığı rahatsız edici boyutta. Yamyamlık boyutunda ki açlıktan çocuklarını yediler deyimini kabul etmiyorum ve yazarın böyle bir gerçekliği belgeleri ile ispatlaması gerektiğini düşünüyorum.
Salt sosyalizme değil reklamlar,zaman bölümlerin de ise kapitalizme saydırıyor.Gelişen asrımızın zevklerini, eğlencelerini, 68 kuşağı maceralarını anlatırken, yerden yere vurduğu kapitalizmi kendi çıkarları için nasıl kullandığını anlatıyor gündüz vassaf bu kitabında. Gündüz Vassaf' ın yarattığı karakterler ve onların eylemleri ile; günümüz eğlence anlayışını, magazinsel dünyayı, endüstrileşmiş ve siyasalasmış futbol piyasasını, yozlaşmış medyayı, evlilik ve cinsellik kavramlarını ele aldığı, eleştrilerini arka arka sıraladığı bu kitap sorunları,soruları gösteriyor bilgiyi veriyor lakin çözüme dair söylevleri bana göre askıda kalıyor. kullandığı ironik dil de cabasıdır ki dilini gerçekten sevdim.
"Dünya basınına adı 68 kuşağı
”20. yüzyıl kuşaklarının tarihe bıraktığı miras, dünyayı bulduğundan daha kötü bırakmak.”
Hayatı kolaylaştırmak için icat ettiğimiz her şeyin esiri oluyoruz. Emek gücünü minimize edip hayattan zevk alacağımız süreyi uzatmamıza sebep olan teknoloji bizi bir boşluğa sürüklüyor. Daha çok tüketim daha çok eğlence istiyoruz. Her şeyi tükettik, şimdi sıra kendimize geldi…
Kitap birbirinden çarpıcı konulara ışık tutuyor. En sevdiklerime kısaca değineyim.
Hükümetler seçimle değil de sözleşmeyle göreve gelse nasıl olur? Uluslararası bir şirket düşünün, uzmanlardan oluşan bir hükümet kadrosu oluşturuyor. Devletler istediği ekini seçip yönetimi devredebiliyor. Vaadler yerine getirilirse şirket prim alıyor. Aksi durumda devlete tazminat ödeniyor. Win win mantığı. Kulağa hoş gelmiyor mu?
En son ne zaman bir cenazeye katıldınız? Hala ücretsizken katılmaya bakın. Düğün organize eder gibi cenaze organize den şirketlerin varlığından haberdar mısınız? Ölmeden önce en ince ayrıntısına kadar siz karar verebiliyorsunuz. Doğumunu organize edemeyen insan ölümünü organize edebiliyor artık.
Ya da mezarınızın bir gelir kapısı olduğunu düşünün. Hayır saçmalamıyorum. İnsanlığa söyleyeceğiniz bir veda konuşması veya mutlu anlarınızdan oluşan bir klibin mezarınızda oynatıldığını hayal edin. Elbette parayı veren klibi izler. Yok öyle bedava ekmek. Kim ne yapsın benim klibimi dediğinizi duydum. Haklısınız ama bir de ünlü biri olduğunuzu düşünsenize. Milyonlarca hayranınız klibi izlemek için milyonlarını dökerdi ortaya. Üzülmeyin. Tanınmasanız da bazıları için değerli ve ünlüsünüz. Kendi çapınızda yani.
Öldükten sonra miras bırakacağınız mal varlığınız yoksa hiç üzülmeyin artık var. Organlarınız… Varislerinizi zengin yapabilirsiniz. Miras bıraktığınız organları muhtaç olan zenginlere
Gündüz Vassaf'ın, bilgi birikimine ve her konuda bambaşka pencerelerden bakmasına hastayım. Gerçekten şahane bir insan..
Cehenneme Övgü kitabını da okudum.
Bu kitapta, Gündüz Vassaf bizi gelecekteki gündelik yaşamımızın dünyasında bir yolculuğa çıkarıyor.
Hükümetlerin ayakta durması için neler yaptığı, insanların aslını yitirip sahteleşen yüzleri, birçok konu hakkında ışık tutmuş. Nitekim çok uç konulardan da bahsediyor ve Gündüz Vassaf'ın düşgücüyle birlikte bunların ayırdına varıp, içimizdeki tohuma yağmur yağdırıp filizlendiriyor.
Mutlaka okuyun...
Yazar Hakkında
Gündüz VassafYazar · 20 kitap
Gündüz Vassaf, Türk yazar ve psikologdur. 1990'lardan itibaren yayımladığı, tarihe farklı bir bakış açısıyla yaklaştığı deneme kitapları ile tanınmıştır. Türkiye'de 1992'de yayımlanan Cehenneme Övgü, en çok bilinen eserlerindendir.
Liseyi İstanbul Robert Koleji'nde tamamladıktan sonra aldığı futbol bursuyla psikoloji eğitimi gördüğü George Washington Üniversitesi’nden 1968'de mezun oldu. Gençlik yıllarında ABD’de bir akıl hastanesinde gardiyanlıktan, TRT’de radyo spikerliğine kadar oldukça çeşitli işlerde çalıştı.
1977'de Ankara Hacettepe Üniversitesi Edebiyat Fakültesi'nden doktorasını alan Vassaf, uzun bir süre Ankara Üniversitesi Mediko-Sosyal Merkezi'nde öğrencilere psikolojik danışmanlık yaptı. Uluslararası Psikologlar Konseyi yönetim kurulu üyeliğinde bulunan Gündüz Vassaf, 12 Eylül askeri darbesinden sonra öğretim üyeliği yaptığı Boğaziçi Üniversitesi'nden istifa etti.
Türkiye’de Psikologlar Derneği’nin kurucu üyelerinden olmasının yanı sıra 12 Eylül’e kadar Uluslararası Af Örgütü’nün İstanbul Şubesi başkanlığında, Tüm Öğretim Üyeleri Derneği (TÜMÖD) yönetim kurulunda yer aldı. O tarihten sonra Kassel, Marburg ve Bremen üniversitelerinde öğretim üyesi, Kanada McGill Üniversitesi Center for Developing Area Studies’de “konuk” akademisyen, Amsterdam’da Averroes Stichting’de klinik psikolog, Viyana’da Institute für Höhere Studium ve Avrupa Bilim Vakfı’nda da konuk araştırmacı olarak çalıştı. Halen çalışmalarını, Amerika Birleşik Devletleri'nde, doğduğu şehir olan Boston, Massachusetts'de sürdürmektedir.
Yazar, psikoloji alanındaki eserlerinden çok, tarihe farklı bir bakış açısıyla yaklaştığı çalışmalarıyla tanınmaktadır. Radikal gazetesinde Uçmakdere başlığıyla köşe yazıları kaleme almıştır. İnsan, tarih, sosyoloji, popüler kültür konularında her Pazar yayınlanan "Gerçek Orada Bir Yerde" adlı programda Murat Belge ve Şerif Mardin ile birlikte yer aldı.
