“Atla suya” dedim, atladı. Yüzme bilmiyordu. Biz onu çıkarana dek neredeyse boğuluyordu. Onu çekip sudan çıkardım diye bana öyle minnet duydu ki, ”atla!” diyenin ben olduğumu hepten unutmuştu.
“Öyle yoruldum ki yoruldum dünyayı tanımaktan
saçlarım çok yoruldu gençlik uykularımda
acılar çekebilecek yaşa geldiğim zaman
acıyla uğraşacak yerlerimi yok ettim.
Ve şimdi birçok sayfasını atlayarak bitirdiğim kitabın başından
başlayabilirim.”
“Savaşacağım tek şey, içimdeki diğer bendi.”
İnsan, en büyük savaşı kendi içinde verir. İyi yerine kötü, mutluluk yerine hüzün, insanın kendi içinde yaşadığı kavganın bir sonucudur. Tüm dış etmenlere rağmen bir insan mutlu olabilir veya geçmiş ıstıraplar insanın acısını hep diri tutabilir. Bir acıya saplanıp kalmak veya her şeye rağmen gülümseyebilmek bir tercih meselesi olabilir. Özellikle bir acıya saplanıp kalmak, içimizdeki savaşın neticesidir. Her şeye rağmen mutlu olabilen, kendi ile barışık olandır.