Hızla birbirini takip eden olaylarla duygularınız altüst olduktan sonra ortaya çıkan ve sizi hem umuttan hem de korkudan mahrum bırakan atalet ve katiyetin ölü sessizliği kadar insan ruhuna acı veren bir şey yoktur.
Demin söyledim ya, müthiş bir gevşeklik içindeyim. Üşeniyorum. Atalet kanunu icabı sürüklenip gidiyorum.
Sebep hep can sıkıntısıydı baylar, hep can sıkıntısı; atalet beni eziyordu. Zaten şuurun meşru mahsülü atalet, yani gönüllü avareliktir.
HayatKitap Alıntısı
Yaşam adlı koşuyu ne kadar güzel anlatmış Afrika atasözü;
"Bir önceki günden daha hızlı koşmak gerekmektedir. Çünkü eğer aslansanız ve en yavaş koşan ceylanı bir önceki gün yakalamışsanız ve bugün bir ceylan yakalamak niyetindeyseniz; artık bilmelisiniz ki en yavaş ceylan sizden daha hızlıdır. O halde düne göre hızınızı arttırmanız gerekmektedir. Yok eğer ceylansanız ve henüz aslana yem olmamışsanız, hızınızı düne göre mutlaka arttırmalısınız. Çünkü sıra size gelmiş olabilir.
Yani; hayat koşusunda devam edebilmenin tek koşulu var: dünden daha hızlı olabilmek. Bakın bakalım şimdi kendi kendinize: Ondan, şundan, bundan değil "dünden" hızlı mısınız?
İsyana teşebbüsün sebebi, her zamanki gibi atalet ve boş durmak idi...
Bir kere kendini duygularına kaptır, bir anlığına şuurunu susturup, düşünmeden, esas aramadan hakaret et, nefret et, birini sev, daha doğrusu boş durmamak için bir şeyler yap bakalım. En geç öbür gün bu bilinçli kandırmaca yüzünden kendi kendini küçümsemeye başlarsın. Sonuç: Sabun köpüğü ve atalet.