Ayfer Tunç okumak bana her zaman bambaşka bir tatmin duygusu yaşatıyor. Öykü ile deneme arasında gezinen bu metinleri okurken sık sık durup üzerlerinde düşünmek istedim. Neredeyse her başlıkta altını çizmek istediğim bir ayrıntı, bir gözlem ya da insan ruhuna dair çarpıcı bir tespitle karşılaştım. Muhteşemdi.
O kadar övgülerle tavsiye edilen kitaptan hüsran dolu sayfalarla çıktım. Ne zaman biticek diye sürekli hızlı okumaya çalıştığım bir kitap oldu. Ya yanlış zamanda okuduğum bir kitap ya da gerçekten benim için yanlış bir kitaptı..
Reklam
Ayfer Tunç'un ilk olarak Dünya Ağrısı kitabını okuyup beğenince diğer kitaplarını da merak ettim. Ardından Kapak Kızı, Yeşil Peri Gecesi ve Osman kitaplarını çok zorlanarak okudum. Annemin Uyurgezer Geceleri kitabı ile final yaptım. Ayfer Tunç okumalarımı sonlandırıyorum. Dünya Ağrısı kitabını çok sevdim, onu ayrı tutuyorum. Ama diğerlerini çok zorlanarak bitirdim. Uzun zamandır kitap okurken bu kadar zorlanmadım. Buna rağmen bitirmek için gayret ettim. Sevmeme nedenlerime gelirsem: 1. Kitaplarda merak unsuru yoktu. 2. Çok fazla gereksiz ayrıntılar ve geçmişe dönüşler var. 3. Gereğinden fazla uzatılmış. 4. Hiçbir kahramanla özdeşim kuramadım ve kitaptaki hiçbir duygu bana geçmedi. 5. Fazla dramatik buldum. Bundan sonra ne yazarsa yazsın merak etmeyeceğim bir yazar. Seveni çok ama benim yazarım kesinlikle değil. O kadar çok sıkıldım ki bir süre kitap okumak istemiyorum.
Ayfer Tunç'un Kapak Kızı romanı, modern şehir hayatı içerisine sıkışmış karakterlerin kendi geçmişleri ve aileleri ile hesaplaşmalarını anlatan çarpıcı bir eserdir. Yazar, yüzeyde kusursuz görünen hayatların arka planındaki çürümeyi, saklanan sırları ve bireyin içsel yalnızlığını oldukça keskin bir dille gözler önüne serer. Toplumsal beklentiler ile kişisel arzular arasındaki çatışmayı merkezine alan bu roman, Türk edebiyatındaki çarpıcı karakter analizlerinden biridir.
Hayal kırıklığı
Muhteşem bir konu, muhteşem bir hayal dünyası. Ne yazık ki bu kadar güzel bir konu ve kurgu boşa harcanmış. Sarı Yüz kitabının gerçek olduğuna inanasım geliyor. Bir insan kendi yarattığı bir hayal dünyasını anca bu kadar boşa harcar. Sanki konu başkasının, taslak başkasının ve Kuang bu konu üzerine ve taslak üzerine bir şeyler yazmaya çalışmış gibi hissettiriyor. Onlarca olay örgüsü, onlarca son yazılabilecekken çok saçma bir örgü ve son yazılmış kitaba. Bu konu ve hayal dünyası farklı bir yazarın elinde başyapıt olabilecekken bende hayal kırıklığı oluşturdu sadece. Aynı şeyi Katabasis kitabında da yaşadım, sanırım uzun bir süre Kuang okumayacağım. Yüzlerce sayfanın ardında kalan sadece hayal kırıklığı oldu…
Aziz Bey Hadisesi, Ayfer Tunç’un Türk edebiyatında derin bir iz bırakan, melodramatik ama bir o kadar da sahici ve sarsıcı uzun öyküsüdür. Bir insanın tek bir tutku, yanlış bir aşk ve gurur yüzünden hayatını nasıl adım adım mahvedebileceğinin hüzünlü bir haritasını çıkarır.
Hikayenin merkezinde, Tamburi Aziz Bey yer alır. Gençliğinde sesinin güzelliği, müziğe olan yeteneği ve yakışıklılığıyla dikkat çeken, istikbali parlak bir musikişinas olan Aziz Bey, Beyrutlu bir kadına delicesine aşık olur. Bu aşk ve arkasından gelen büyük bir gurur kırıklığı, onun hayatının kırılma noktası haline gelir. Bu hadiseden sonra Aziz Bey için geriye dönüşü olmayan, taşradan pavyon köşelerine, yalnızlıktan terk edilmişliğe uzanan trajik bir düşüş dönemi başlar.
Ayfer Tunç, eserde sadece Aziz Bey’in kişisel çöküşünü anlatmaz; aynı zamanda Türkiye’nin bir dönemindeki eğlence kültürünü, değişen şehir hayatını, musikinin yerini ve taşranın o boğucu atmosferini de arka plana muazzam bir şekilde yerleştirir. Yazarın ironiyle hüznü harmanlayan, insanın içine işleyen ve adeta bir tambur taksimi gibi akan dili, okuyucuyu derin bir melankoliyle baş başa bırakır. Kendi trajedisinin mimarı olan bir adamın hikayesini anlatan bu eser, Türk öykücülüğünün en olgun ve unutulmaz örneklerinden biridir.
Reklam
Reklam